"τι ευχηθηκε ο ανθρωπος που σταματησε το χρονο..."

Καθε φορα που ενα αστερι ταξιδευει ενας ανθρωπος κανει μια ευχη. Μεχρι εδω ολα καλα και απολυτα συνηθισμενα.

Ετσι λοιπον εκεινο το βραδυ, οταν ο Αλκης ειδε εκεινο το αστερι να πεφτει, ευχηθηκε κατι ... παραξενο. 

Βλεπεις οι περισσοτεροι ευχονταν κατι που ειχε σχεση με τον εαυτο τους και τους δικους τους ανθρωπους. Αυτος, ομως, ευχηθηκε κατι διαφορετικο, κατι που μεχρι τωρα κανενα αλλο αστερι δεν ειχε παραλαβει σαν ευχη που επρεπε να πραγματοποιησει. 

Ειναι γνωστο αλλωστε οτι τ αστερια γι αυτο πεφτουν, για να δουν ποιος κοιταει τον ουρανο και κανει μια ευχη βλεποντας τα και ν ακουσουν τι θα ευχηθει για να την πραγματοποιησουν. 

Κι επειδη ειμαι ενα εντιμο ξωτικο με μυτερα αυτια, το ακουσα και θα σου πω ευθυς τι ευχηθηκε και προκαλεσε την αναστατωση οχι μονο στο αστερι. Γιατι πρεπει επισης να σου πω οτι το αστερι διακοπτωντας την πορεια του προς το απειρο, φρεναρισε τοσο αποτομα που πυροδοτησε μια αλυσιδωτη αντιδραση. 

Κατ αρχην εσπασε τον κωδικα μεταξυ των ανθρωπων και των διατοντων αστερων γιατι επανελαβε δυνατα την ευχη και ακουστηκε γυρω τριγυρω προκαλωντας το θυμο του κοκκινου γιγαντα, για τον οποιο θα σου μιλησω αλλη φορα.

 Επειτα γιατι δημιουργησε ερωτηματικα και πολλες και εντονες συζητησεις αναμεσα στα αστερια τα οποια καθως δεν ειχαν ξαναερθει αντιμετωπα με μια τετοια ευχη, δεν ηξεραν τι επρεπε να κανουν και πώς να...χειριστουν το ολο θεμα που προεκυψε μια και επρεπε να την πραγματοποιησουν.

 "Κι αν αρχισουν ολοι να ζητανε κατι τετοιο;" 

"Πώς θα μπορουσε να γινει αυτο που ζηταει;" 

  "Τι θρασος!"

 "Δεν ειναι παραλογο"

 "Δεν ειναι δυνατο να γινει αυτο!" 

"Μα ειμαστε αστερια, ολα ειναι δυνατα". 

Μεχρι και ο χρονος εμεινε μετεωρος καθως η ροδα που τον γυριζει σταματησε κι αυτη για να παρακολουθησει τη συζητηση των αστεριων. 

Το συμπαν σταματησε να κινειται, περιμενοντας ν ακουσει με τη σειρα του "τι ευχηθηκε ο ανθρωπος που σταματησε το χρονο..."

Πριν το Σημείο, Μετά το Σημείο

Πώς δημιουργούμε την προσωπική μας ταυτότητα;
Δοκιμάζουμε πολλά για να βρούμε το κατάλληλο μονοπάτι. Αυτό δεν σημαίνει ότι  αρνούμαστε αυτό που ήμασταν πριν, απλά μεταμορφωνόμαστε σε κάτι περισσσότερο. Όχι σε κάτι νέο, δεν αλλάζουμε, το δυναμικό υπάρχει μέσα μας, απλά περιμένει τις κατάλληλες συνθήκεςγια να αναδυθεί στην επιφάνεια.
Η περιέργεια για ό,τι υπάρχει γύρω μας είναι αυτή που γεμίζει τα κενά μέσα μας.
Σπάμε τα όρια γύρω μας.
Φαντασιωνόμαστε όσα οραματιζόμαστε και τα μετατρέπουμε σε ακόμα πιο υπερρεαλιστικό.
Δημιουργούμε τη δική μας κίνηση.
Πάντα ψάχνουμε τη μεταμόρφωση.

 

Πέρασε ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μου. Πολλά άλλαξαν. Για την ακρίβεια όλα άλλαξαν. Τίποτα πια δεν είναι το ίδο. Υπάρχουν κάποια κομβικά σημεία στη ζωή μας που μόλις τα διαβούμε ανακαλύπτουμε ότι από δω και στο εξής ποτέ δεν θα ξαναείμαστε όπως πριν. Και αρχίζουμε να μετράμε το χρόνο πια με αυτόν του Πριν το Σημείο και αυτόν του Μετά το Σημείο.
 Αναζητώντας τα Πριν φτάνεις πολύ βαθιά μέσα σε μιαν αχλή του χρόνου, όπου όλα ήταν δυνατά και πολλά υποσχόμενα.

Και ενώ με μεγάλη ευκολία μπορείς να γράψεις οτιδήποτε, ανακαλύπτεις ότι  αυτή τη στιγμή  τίποτα δεν σου φαίνεται αξιόλογο να γραφτεί, ότι δεν υπάρχει κάτι που να διαπερνάει αυτό τον πρόωρο  χειμώνα που θρονιάστηκε με όλη του τη  μεγαλοπρέπεια, ότι δεν υπάρχει κάτι που θέλεις να πεις, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να σου τραβήξει το μυαλό από όσα το κυριεύσανε. Έτσι βουβός αντικρίζεις την κάθε μέρα, αντιπαλεύοντας με τα φαντάσματά σου επίσης βουβά, ειδικά εκεί την ώρα του σκιόφωτος.
Αναγκαστικά εκτελείς όλα όσα αναμένονται να γίνουν από σένα, μηχανικά και με το μυαλό σου χαμένο μέσα σε ομίχλες αδιαπέραστες. Σαν σε ταινία βλέπεις κάποιον που δεν είναι άλλος από τον εαυτό σου να λειτουργεί ή καλύτερα να έχει τον αυτόματο πιλότο ενεργοποιημένο και να συνεχίζει την καθημερινότητα.

Σε κάποιες αναλαμπές πιέζεις τον εαυτό σου να θυμηθεί παλιές κι αγαπημένες συνήθειες, καθώς σκέφτεσαι ότι θα είναι ανακουφιστικό να επιστρέψεις σε όσα έβρισκες χαρά κι ενδιαφέρον στην Πριν το Σημείο ζωή σου.
Έτσι ξαναρχίζεις να μαζεύεις τα κομμάτια σου που σκόρπισαν και κρατώντας στα χέρια το παζλ της ζωής σου, αρχίζεις να συναρμολογείς, για να βρεις τον εαυτό που βρίσκεται λιγότερο ή περισσότερο σε κάθε ένα από τα κομμάτια.
Επανασυγκροτεις, αναδιατάσσεις,  αποδέχεσαι, αφήνεις να φύγουν, συγκολας οπως όπως και χτίζεις από την αρχή κάτι διαφορετικό. Όχι νέο, κάτι άλλο. Κάποια τα παίρνεις μαζί σου, κρατωντας τα ως κατι πολυτιμο, κάποια τ' αφήνεις πίσω σου καταδικάζοντάς τα στην αιώνια λήθη. Το ξεκαθάρισμα όσο οδυνηρό είναι, άλλο τόσο απαραίτητο φαντάζει, μια και μαζεύονται πολλά που χρειάζονται ν αφήσεις πίσω γιατί τελικά μόνο βάρος είναι.
Ξαλαφρώνεις από τα βαρίδια και κοιτάς με αρκετή ψυχική κούραση γύρω σου, αλλά με άλλο βλέμμα πια.

Και ίσως, δειλά δειλά, ξαναρχίζεις να κάνεις όνειρα και να πας τα όρια σου, να τα σπρώχνεις όσο πιο πολύ μπορείς. Δημιουργείς κενούς χώρους που θα γεμίσουν με στιγμές από την  Μετά το Σημείο εποχή. Αρχίζεις να κινείσαι και να αναζητάς νέες διεξόδους, κλείνοντας ένα ένα τα κεφάλαια της ζωής σου.

Αφήνεις  "πρόσωπα και καταστάσεις στο χρόνο και στη στιγμή" (τι όμορφη κουβέντα μου πες*), επενδύεις μόνο στην αγάπη και σ αυτούς που πραγματικά σ αγαπάνε και το μοιράζονται μαζί σου και στις στιγμές...
Γιατί τελικά μόνο οι στιγμές έχουν σημασία.
Η μεταμόρφωση έχει αρχίσει...
____________________________________________________
*πραγματικά δεν έχω λόγια, μια μεγάλη σφιχτή αγκαλία*

η μνημη δεν ξεθωριαζει... στον Παναγιωτη

 "Τόσα χρόνια στο θέατρο η Αγκαθα έμαθε να βλέπει πολλά
που οι άλλοι φοβούνται να δουν.
Αγγέλους και νεράιδες, νάνους και ξωτικά και τον Πρίγκηπα.
Ολα στο θέατρο είναι μαγεμένα. Κεντημένα με δυνατά ξόρκια.
Τα θαύματα είναι η δουλειά μας. Ο Ιησούς μπορεί να έκανε το νερό κρασί μα εμείς κάθε μέρα κάνουμε τα σπασμένα γυαλιά διαμαντάκια.
Αφιερωμένο σε όσους ποτέ δεν θα είναι όμορφοι πρίγκηπες και ωραίες πριγκήπισσες , που ποτέ δεν θα κερδίσουν την καρδιά μιας δεσποσύνης ή ενός γενναίου ιππότη και που ποτέ δεν θα έχουν το θάρρος και την αφέλεια να ξεστομίσουν γλυκερές ανοησίες."

Ο πρίγκιπας των Λύκων

Παναγιώτης Πασχίδης 

Tοσα χρονια και η μνημη δεν ξεθωριαζει.

Θα ναι για παντα δεμενη με οσα σε κανουν κομματι ενος κοσμου που δεν χαθηκε μεν γιατι ζει μεσα μας, μια χουφτα ανθρωπους που ετυχε να εχει κεφια ενα αστερι και τους εφερε κοντα τον εναν με τον αλλο και ολοι μαζι ζησαμε οσα αλλοι δεν ζουν σε μια ολοκληρη ζωη, αλλα εμεινε πια μονο στις θυμησες και τις φωτογραφιες για να μας κανει να χαμογελαμε και να δακρυζουμε.

Δεν εφυγες εισαι ακομα εδω. Σε νιωθουμε. Η ανασα σου, η ενρινη με κεινο το γραναζι φωνη τριγυριζει γυρω απο τα αυτια μας. Κουβεντες καθισμενοι στο πατωμα, ακουμπωντας σε εναν τοιχο. Ονειρα, σχεδια, ιδεες, πειραγματα, κακιες, διαφωνιες και το πειρακτικο βλεμμα που συνοδευε ενα γελιο ολο νοημα.

Ο βαθυς πονος που συνοδευει την απωλεια περασε. Εμεινε ενα παραπονο, ενα γιατι να αιωρειται αναπαντητο. Πηρες μαζι σου ενα κομματι της ιστοριας σου που κανενας μας δεν θα μαθει. Απομειναμε εμεις να συνεχιζουμε σε διαφορετικες πορειες ο καθενας. Οταν βρισκομαστε ειναι σαν να μην αλλαξε τιποτα, ή σχεδον τιποτα. Δεν μιλαμε για την απουσια σου, ομως ολοι τη νιωθουμε.

Μας λειπεις.
Μου λειπεις. Πολυ.

Tρωαδες

χωρίς τίτλο

Έρχονται κάποιες στιγμές που δεν έχεις τίποτα να πεις. Τότε σιωπάς. Αναζητάς τα λόγια, τις λέξεις που θα σε οδηγήσουν κάπου, μα κάτι γίνεται και  αυτονομούνται και αρνούνται να καθίσουν η μία δίπλα στην άλλη, δεν σου κάνουν το χατίρι όσο και να τις παρακαλάς.
Κάτι ξέρουν παραπάνω από σένα. Έχουν δική τους εικόνα για όσα συμβαίνουν και αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να δράσουν με την αποχή τους.
Και η σιωπή είναι δράση. Μεταφέρει μηνύματα. Συνήθως είναι καμπανάκι, που το ακούς και ξαφνικά το συνειδητοποιείς το πρώτο καλοκαιρινό πρωινό,  που όμως κι αυτό δεν μοιάζει καθόλου με καλοκαίρι.


Kαθώς όλα τελείωνουν και κάτι νέο ξεκινάει το πιο εύκολο είναι να κοιτάξεις πίσω να θυμηθείς, να αναπολήσεις, να χαμογελάσεις νοσταλγικά για στιγμές που γέμισαν τις μέρες και τις νύχτες, για τις ατέλειωτες ώρες μπροστά από ένα φως. Να ξαναβρείς μελανά σημεία και εικόνες που θάμπωνουν καθώς περνάει ο χρόνος αλλά έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους.
Τι είναι αυτό που απομένει; Ποτέ δεν τελειώνει κάτι χωρίς πόνο, χωρίς μια πίκρη γεύση, χωρίς μια νοσταλγία να το συνοδεύει κάθε που ξανάρχεται στη σκέψη.
Και όταν απομένει η απογοήτευση; Αυτή πώς την αρχειοθετείς; Για όσα δεν έγιναν, για όσα δεν ειπώθηκαν, για όσα έγιναν και ειπώθηκαν. Για όσους δεν μπόρεσαν, για όσους δεν κατάφεραν. Για όποιον κατάλαβε, για όσους δεν είδαν τίποτα. Για ό,τι έφυγε και χάθηκε. Για ο,τι έμεινε.

το τέλος

Έρχονται κάποιες στιγμές που ενώ ξέρεις ότι ένα γεγονός είναι αναπόφευκτο, κάνεις ότι δεν το βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου. Επιλεκτικά κοιτάζεις από την άλλη μεριά και νομίζεις ότι η εκλεκτική θέαση ενός παρόντος από μια όψη του πρίσματος είναι αρκετή. Οι σκοτεινές πλευρές δεν αποτελούν αντικείμενο άξιο να ασχοληθείς μαζί του.
Είναι εκείνη ακριβώς τη στιγμή που τα γεγονότα σου δείχνουν το πιο άσχημο πρόσωπό τους. Και σου αποκαλύπτεται ένας νέος κόσμος.
Το χειρότερο είναι ότι δεν είναι καθόλου όμορφος και σίγουρα, καθόλου γενναίος....

2 χρόνια μετά

αυτός ο ήλιος που τα καίει όλα

να κάψει τις αναμνήσεις,

να μη θυμάσαι, να ξεχνάς

ν αφήνεις πίσω σου.

όταν όλα βίαια ξανάρχονται

θα βρίσκεις καταφύγιο στο

σκοτεινό δάσος,

μέσα στην ομίχλη του και τις σκιές του

θα κρύψεις όλα όσα σε πονάνε.

σημάδεψες τους αυγουστους πια

ποτέ δεν θα είναι ίδιοι

η φιγούρα σου εξακολουθεί

να είναι δίπλα μου.

Τα φωτοστέφανα δεν είναι της μόδας

Μετά τη γοτθική ατμόσφαιρα μιας Βαρκελώνης χαμένης στο μύθο και τα στενά σοκάκια του κέντρου της,  αποχαιρετώντας το φετινό καλοκαίρι -και χωρίς να μπορώ να πω ότι ξεκουράστηκα, παρότι δεν έκανα "κάτι", παρότι κουβαλιόμουν από παραλία σε παραλία ή από καλύβα σε καλύβα, τέλος αυτοκριτικής- επιστράτευσα το νορβηγικό, όχι δάσος, μια και ο Μουρακάμι ήταν χειμερινό ανάγνωσμα, αλλά το τελευταίο αστυνομικό βιβλίο του Γκούναρ Στόλεσεν "Τα μαύρα πρόβατα".

 

Η κρυμμένη από τα μάτια των επισκεπτών όψη της Νορβηγίας, της νορβηγικής κοινωνίας του Μπέργκεν για την ακρίβεια, που αν και φιλελεύθερη και πλούσια από το πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας, δεν διαφέρει και πολύ τελικά από  τις μη οικονομικά προηγμένες χώρες, δεν είναι μία γη της επαγγελίας. Ο ρατσισμός και η υποκρισία, η γραφειοκρατία και η φοροδιαφυγή, ο εφιάλτης των ναρκωτικών και του αλκοόλ  δεν γνωρίζουν σύνορα.  Όλα διαφαίνονται μέσα στις ιστορίες που πλάθει ο Στόλεσεν στο παγερό Μπέργκεν. Ειδικά σήμερα που ο Α. Μπ. Μπέιβικ καταδικάστηκε από το δικαστήριο του Όσλο σε κάθειρξη 21 ετών για τις δολοφονίες 77 ανθρώπων τον Ιούλιο του 2011, ο Στόλεσεν είναι ιδιαίτερα επίκαιρος καθώς το "αυγό του φιδιού" που εκτρέφει η νορβηγική κοινωνία (και όχι μόνο βέβαια) από τη δεκαετία του 1930 είναι θέμα που τον απασχόλησε στα βιβλία του.

Ο Νορβηγός ακολουθώντας τη σύγχρονη τάση της αστυνομικής λογοτεχνίας  περιγράφει παράλληλα με την εξέλιξη της πλοκής του τον κοινωνικό χώρο, τον τόπο –την πόλη του Μπέργκεν- και τους ανθρώπους, τις δομές μέσα από την σε πρώτο πρόσωπο αφήγηση του ιδιωτικού αστυνομικού Βάργκ Βέουμ. Είναι το τρίτο μεταφρασμένο στα ελληνικά βιβλίο του και είναι ένα από τα καλύτερα του είδους. 

Έχει χαρακτηριστικό ύφος ο Στόλεσεν  και ιδιαίτερη προσωπικότητα ο ντετέκτιβ Βέουμ, Βαργκ για τους φίλους, όπως δηλώνει ο ίδιος. Υποδόριο χιούμορ, κριτική ματιά σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω του είτε αφορά τις κοινωνικές υπηρεσίες είτε στο χρηματιστήριο και τους πλούσιους. Σε αυτό το βιβλίο, όπως και στο «Στα σκοτάδια όλοι οι λύκοι είναι γκρι»  το «αστυνομικό» περιστατικό είναι μόνο η αφορμή για να αναδυθούν και οι άλλες παράμετροι, κοινωνικές και ψυχολογικές, που χαρακτηρίζουν τη γραφή του.  Μια γραφή  ρεαλιστική, ιδιαίτερα σφιχτή,  με πολλές ανατροπές και έναν  πρωταγωνιστή  γεμάτο αυτοσαρκασμό, ειρωνεία, κυνισμό, απογοήτευση, χωρίς ψευδαισθήσεις για τη ζωή του, αλλά βαθιά ανθρώπινο και τρυφερό. Δεν θα τον χαρακτήριζες «νικητή» το Βαργκ, αλλά έναν μοναχικό λύκο.

ΥΓ

Είναι από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις να διαβάζεις για το χειμώνα σε ένα Μπέργκεν όπου «η νύχτα του Νοέμβρη ήταν τυλιγμένη σ’ ένα στρώμα πάχνης. Αν έπεφτε κάτι από τον ουρανό απόψε θα ήταν χιόνι» και να σηκώνεις το βλέμμα και αυτό να χάνεται στο απέραντο γαλάζιο και έναν εκτυφλωτικό ήλιο στις 4 η ώρα το μεσημέρι. 

Γκούναρ Στόλεσεν, Τα μαύρα πρόβατα, εκδ Πόλις
Τα άλλα δύο βιβλία του που κυκλοφορούν και αυτά από τις εκδ Πόλις είναι :
"Στο σκοτάδι όλοι οι λύκοι είναι γκρι" και "Δικός σου ως το θάνατο"

  

Ιστορίες της παραλίας

Οι μέρες του τέλους του Ιουλίου είναι πάντα ιδιαίτερα ζεστές. Τα τζιτζίκια αρχίζουν αξημέρωτα και οι ελπίδες για δροσιά μόλις πέφτει το σκοτάδι είναι φρούδες. Το σπίτι δε σε τραβάει, οπότε η ξαπλώστρα στην παραλία γίνεται ο ζωτικός σου χώρος. Εκεί πάνω περνάς όλη τη μέρα, ατάκτως ερριμένα βρίσκονται όλα σου τα υπάρχοντα, γυαλιά, τηλέφωνα, παρεό, πετσέτες, βιβλία,  φρούτα σε τάπερ. Όλα μαζί ένα συνονθύλευμα που ενώ αλλάζει συνεχώς θέσεις, βρίσκεται πάντα σε απόσταση αναπνοής από τ ακροδάχτυλα.

Σαν ζωντανό time lapse  βλέπεις τις αποχρώσεις του ουρανού να περνάν μπροστά από τα μάτια σου και ν αλλάζουν από το διάφανο στο γαλανό και πολύ περισσότερο αυτό που προσέχεις είναι το ανθρώπινο λεφούσι που κυκλοφορεί γύρω σου. Η απίστευτη κίνηση  με τους πολύχρωμους ανθρώπους που σου προτείνουν ό,τι μπορείς να φανταστείς σε εξευτελιστικές τιμές και σηκώνουν πολύ παζάρι, δίνει τη θέση της στην ραστώνη του μεσημεριού που ο κόσμος αραιώνει και η ζέστη γίνεται ανυπόφορη και στην ωραιότερη (για μένα) ώρα της παραλίας. Την ώρα που οι περισσότεροι εκεί γύρω στις 8-9 φεύγουν και η παραλία ησυχάζει και γίνεται "δική ΣΟΥ". Γιατί τότε, όταν όλοι αποχωρούν για να ετοιμαστούν για τη βραδινή βόλτα, η παραλία αποκτά άλλα χαρακτηριστικά και γίνεται "ΣΟΥ", είναι πια όμορφη, καθώς μόνο εσύ και μια δυο παρέες απολαμβάνουν το θαλασσινό αεράκι όσο οι υπόλοιποι αναλώνονται σε άλλες δραστηριότητες. Καταλαβαίνεις ότι η ώρα αυτή έχει έρθει όταν γυρνάς το βλέμμα και παρατηρείς ότι οι ξαπλώστρες σαν στρατιωτάκια μπήκαν στη θέση τους και μόνο η δικιά σου είναι σε παράταιρη θέση καθώς ακολουθούσε την πορεία της σκιάς όλη μέρα. Τότε είναι που πραγματικά ξαπλώνεις, χωρίς να δίνεις σημασία στη βρεγμένη πετσέτα, αφήνεις τα καμένα σου μέλη να απολαύσουν την ευεργετική επίδραση της θαλάσσιας αύρας και ζεις τη μετάβαση από τη ζωντάνια στην ηρεμία. Απολαμβάνεις  τις στιγμές που ο ουρανός από θαλασσί γίνεται μπλε σκούρος και στη συνέχεια μαύρος, στολισμένος με μύρια αστέρια να κάνουν σιγά σιγά την εμφάνιση τους στο στερέωμα.

Πάνω που γεμίζεις τα πνευμόνια σου με ιώδιο και αφήνεσαι να χαθείς στον έναστρο ουρανό, ακούς μια φωνή και όλοι οι μηχανισμοί άμυνάς σου ανάβουν στο κόκκινο.
"Δεν μπορεί", σκέφτεσαι, "παιδάκια; Τέτοια ώρα; Τι κάνουν ξύπνια 1 η ώρα το πρωί;" Γυρίζεις το κεφάλι διστακτικά, σιχτιρίζοντας την τύχη σου τη χορεύτρια και με πανικό αντικρίζεις όχι ένα, όχι δύο αλλά 5 παιδάκια πρώτης σχολικής ηλικίας, τα οποία μιλάνε ξένη γλώσσα (άρα αποχαιρετάς τις πιθανότητες συνεννόησης) και μετακινούν τις ήσυχες ξαπλώστρες  επικίνδυνα κοντά σου. Πριν συνέλθεις από το πρώτο σοκ, με απόλυτο πανικό συνειδητοποιείς ότι τελικά οργανώνουν και στ' αλήθεια ξεκινάν να παίζουν το αγαπημένο άθλημα των αγοριών. Το εμπεδώνεις με δραματικό τρόπο όταν νιώθεις τον πρώτο βομβαρδισμό απο πετρούλες που ακολουθούν την πορεία της αυτοσχέδιας μπάλας -μπουκαλιού από νερό- και όλα μαζί κατευθύνονται στο φανταστικό τέρμα υπό τον αλαλαγμό "γκοοοοοοολ". Με τα φτωχά αγγλικά σου και την άριστη νοηματική σου - γλώσσα του σώματος- προσπαθείς να εξηγήσεις ότι "Δεν παίζουμε μπάλα εδώ", αλλά "παρά κει" και γυρνάς στην παρέα απελπισμένος "Πώς το λένε το παρά κει στα αγγλικά;" Και το 6χρονο βαλκάνιο σπόρι, που δείχνει να έχει υπ' ευθύνη του τα μικρότερα, σε άπταιστα αγγλικά σου απαντά: "We are sorry, you are right, we go". Στήλη άλατος εσύ, καταπίνεις τις χιλιάδες σκέψεις, και όχι μόνο, που έχουν περάσει από το μυαλό σου, και έχεις ξεστομίσει για τη μητέρα, ως συνήθως, μαζεύεις όση αξιοπρέπεια σου απέμεινε, ξανακάθεσαι στην ξαπλώστρα και σκέφτεσαι πόσο δίκιο είχε ο φίλος το μεσημέρι, που έλεγε στο τραπέζι ότι "για όλα είναι υπεύθυνη η οικογένεια".



Την επόμενη στιγμή προσπαθώντας να καταπιείς την ντροπή σου για τα όσα έσυρες ή σκέφτηκες, έρχεται η επόμενη σκηνή και σε διαλύει, σε κάνει να ξεχάσεις και τη ζέστη και την ένταση όλων των φασαριόζων Σαββατοκυριακάτικων και μη που θεωρείς λαθρεπιβάτες στην παραλία σου.
Αυτός γύρω στα 70, αυτή στα 65. Δουλεύει όλη μέρα, ειδικά το καλοκαίρι, χωρίς ξεκούραση. Μα αυτή η προχωρημένη ώρα, είναι η ώρα που έχει κλείσει το μαγαζί και είναι η δική του ώρα. Αυτή εμφανώς καταβεβλημένη από την αρρώστια της με μεγάλη δυσκολία κινείται. Αυτός ξεχνώντας την κούραση της ημέρας είναι δίπλα της, ακολουθεί τον αργό ρυθμό της στο περπάτημα, πλησιάζουν τη θάλασσα. Αυτή σηκώνει λίγο το φόρεμά της και μπαίνει υποβασταζόμενη στο νερό. Του χαμογελάει και της ανταποδίδει. Δεν περνάν δυο λεπτά και οι φιγούρες βγαίνουν από το νερό και τη βοηθάει να ξαπλώσει σε μια από τις ξαπλώστρες που είχαν τραβήξει τα παιδάκια πριν. Της τακτοποιεί το μαύρο φόρεμα και παίρνει τρία μπουκάλια που έχει στην τσάντα της για να τα γεμίσει με θαλασσινό νερό. Τη βοηθάει να σηκωθεί και αφού την κρατήσει αγκαζέ αρχίζουν να περπατούν προς τα σκαλοπάτια που ορίζουν τη ζώνη των λουόμενων και των αυτοκινήτων. Απομακρύνονται με το ίδιο αργό βήμα που ήρθαν. Εξαφανίζονται στις σκιές της λάμπας του δρόμου το ίδιο αθόρυβα όπως εμφανίστηκαν.
Αυτήν ακριβώς τη στιγμή νιώθεις ένα κόμπο στο λαιμό, εξαφανίζονται όλες οι άλλες εικόνες από το μυαλό σου και χαράζεται αυτή με τις δυο φιγούρες να απομακρύνονται αργά μέχρι που το σκοτάδι τους καλύπτει. Οι ζωές μας τόσο διαφορετικές όσο και όμοιες. Οι ιστορίες μας τόσο κοινές όσο και μοναδικές ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας καθημερινά και όσο συνηθισμένες και να είναι η κάθε μια έχει τη δική της ιστορία να ξεδιπλώσει.
Καθώς η νύχτα προχωράει και το ρολόι πια δείχνει 2, μαζεύεις τα πράγματα και με βαριά καρδιά αποχαιρετάς την παραλία παίρνωντας μαζί σου την άμμο και τις σκέψεις που σου γεννήθηκαν από τις σκηνές στις οποίες έγινες άθελά σου αυτόπτης μάρτυρας.
Αύριο πάλι.

To μεγάλο ταξίδι

Γιατί πάντα το χαμόγελο είναι αγκαλιά με το δάκρυ. Γιατί η χαρά έχει για σκιά της τη λύπη. Γιατί ο καιρός περνάει και ο χρόνος κυλλάει μέσα από τις χούφτες μου χωρίς να μπορώ να τον σταματήσω. Μόνο κάποιες εικόνες απομένουν κι αυτές ξεθωριάζουν σιγά σιγά, τόσο που νομίζω ότι δεν υπήρξαν ποτέ. Γιατί αυτοί που φεύγουν μας θυμίζουν περισσότερο όσο μεγαλώνουμε ότι βαδίζουμε τον ίδιο δρόμο. Κι από σήμερα απέμεινες μόνος εσύ να ταξιδεύεις σε ένα παρόν χωρίς κανένα από τ αδέρφια σου, στους χωματόδρομους του τόπου που μεγάλωσες ν αναζητάς όλα όσα τόσα χρόνια νόμιζες ότι είχες ξεχάσει.
"Θα μου λείψετε" μου είπες δακρυσμένος και βιάστηκα να φύγω για να μη με δεις να δακρύζω. Εσύ, δυνατός, δεν κράτησες αυτό το δάκρυ, τ άφησες και κύλλησε και βυθίστηκες ξανά στη σιωπή της θλίψης σου.
"Σας συνήθισα" συμπλήρωσες και σ αγκάλιασα προσπαθώντας να πάρω λίγη από τη δύναμή σου. Δεν αντέχεται η μοναξιά.
Οι σκιές άρχισαν να πλησιάζουν και σένα, άρχισες να τις βλέπεις. Και με τα μάτια θολά από τα όσά είδαν κι έζησαν έμεινες να κοιτάς το αγαπημένο σου βουνό στο αγαπημένο σου Πόρτο Ράφτη, ανήμπορος να κάνεις οτιδήποτε για να σταματήσεις το χρόνο και ανήμπορος να αποχαιρετήσεις σήμερα τον αδερφό σου. Όπως και γω.
Από μακριά κι οι δυό μας...

Σούμχι ή ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις

Λαμπερά και καθαρά, αστράφτουν στο ράφι των λησμονημένων βιβλίων και περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους, να τα επιλέξεις γιατί κάτι τράβηξε την προσοχή σου, γιατί θεώρησες ενδιαφέρον το θέμα τους, γιατί έχεις ξαναδιαβάσει το συγγραφέα και είναι από τους αγαπημένους σου, για όποιο λόγο και να συμβαίνει, σαν γίνει η επιλογή ξεκινάει και το ταξίδι... της φθοράς.
Τα καλοκαιρινά βιβλία, έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Κουβαλάνε μέσα τους το ίδιο καλοκαίρι, καθώς άμμος και θαλασσινή αρμύρα ή μια πράσινη πευκοβελόνα από τη βόλτα στο βουνό, σημάδια που άφησαν ιδρωμένα ποτήρια  ή το καροτένιο υγρό προφύλαξης από τον ήλιο υπάρχουν για να μαρτυρούν το ταξίδι τους με τις καλοκαιρινές αποσκευές των ημερών  με πολύ ήλιο, θαλασσινό αεράκι και ξεκούραση.
Αυτή την τύχη, "κακοποίηση" κατά άλλους, είχε φέτος το πρώτο μιας σειράς βιβλίων που γέμισαν τη βαλίτσα αντί ρούχων, τι να τα κάνεις τα ρούχα έτσι κι αλλιώς αφού όλη μέρα στην παραλία είσαι.

Πρώτη έκθεση στον ήλιο, πρώτη βουτιά και στη σκιά της ομπρέλας αναπαύεται  ο Άμος Οζ. Ένας Αμος Οζ για παιδιά, όμως, φρέσκος, παραστατικός και ζωντανός στις περιγραφές του, ιδιαίτερα δροσερός -σαν γρανίτα από βατόμουρα- ο "Σούμχι" του.  Ο εντεκάχρονος ήρωας του βιβλίου του καταφέρνει με την αθωότητα των προεφηβικών του χρόνων να μας μεταφέρει, μέσα από την αφήγηση γεγονότων μιας μέρας, το κλίμα μιας ταραγμένης και άγνωστης για τους πολλούς περιόδου του Ισραήλ, τη διαμάχη με τους Άγγλους, τις σχέσεις με τους δασκάλους και τους πολιτικοποιημένους συμμαθητές του, τις διαφωνίες και απογοητεύσεις του από την αντιμετώπιση του από τους μεγάλους, τον έρωτά του για την Έστι. Σαν άλλος Χωκ Φιν ονειρεύεται την περιπέτεια και τα ταξίδια εκεί "όπου κανένας λευκός δεν έχει πατήσει ακόμη το πόδι του, στη χώρα που τόσο λαχταρά" (σελ 65). Μια μέρα μόνο είναι αρκετή στη ζωή του Σούμχι για να ζήσει ανταλλαγές και συμβόλαια, να απογοητευτεί, να αποδεχθεί μοιρολατρικά τη ζωή του "έμεινα λοιπόν ολομόναχος και με άδεια χέρια. Αλλά έτσι είναι η ζωή" (σελ 68). Κρυφή του επιθυμία είναι η φυγή από την πραγματικότητα, την οποία σ αυτή την ηλικία δεν την καταλαβαίνει και δεν την αποδέχεται, "εκεί που ανθρώπου πόδι δεν έχει πατήσει ακόμη". 
Εξαιρετικές περιγραφές, αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, άλλοτε δραματική και άλλοτε ευδιάθετη, πάντα χειμαρρώδης και απολαυστική, ξυπνά τον μικρό Τομ Σώγιερ που κρύβουμε όλοι μέσα μας. "Γιατί πέρασε εκείνο το καλοκαίρι; Και το επόμενο; Και το μεθεπόμενο; Γιατί όλα αλλάζουν σ αυτό τον κόσμο; και γιατί -μια που αρχίσαμε τις ερωτήσεις- γιατί τώρα που είμαι μεγάλος πια, βρίσκομαι ακόμη εδώ και όχι ......" (σελ 115).
 Ανάγνωσμα που ανασύρει μνήμες από τα καλοκαίρια εκείνα που τα απλά μας φαίνονταν βουνό και η φαντασία μας κάλπαζε σε άλλους κόσμους κι ονειρευόμασταν να αποδράσουμε σε χώρες πλασμένες στη φαντασία μας ή πραγματικές. Πού χάθηκαν αλήθεια; 
"... ερωτήσεις υπάρχουν πολλές και κάποιες από αυτές είναι τόσο δύσκολο να απαντηθούν. Όσο για μένα, έφτασα στο τέλος της ιστορίας μου και γι αυτό αν κάποιος άλλος μπορεί να δώσει μια απάντηση, ας σηκωθεί να μας την πει" (σελ.115).


Άμος Οζ, Σούμχι, εκδ Καστανιώτη

Υγ
Παιδαγωγική αξιοποίηση :) , Σωτήρη, κάθε φορά όταν ακούω τη λέξη, εσένα θυμάμαι, σου χρωστάω πολλά (το άσμα αφιερωμένο).

  Ιδιαίτερα τρυφερό και γλυκό ανάγνωσμα για Ε και Στ τάξη, που ηλικιακά ανήκουν άλλωστε στην ηλικία του ήρωα.  Διαθεματικό βιβλίο, γλωσσικά απλώνεται ένα μεγάλο πεδίο για την αναζήτηση χαρακτήρων, περιγραφών, δημιουργία διαλόγων. Γεωγραφία με οδηγό την υδρόγειο σφαίρα στο σπίτι της Έστι μέχρι Θρησκευτικά (ειδικά η Στ΄ που έχει και ανάλογο κεφάλαιο στο τέλος του βιβλίου), ακόμα και Ιστορία σε επίπεδο αναφοράς του τι συμβαίνει στην ταραγμένη αυτή γωνιά του κόσμου. Για να το προχωρήσω λίγο ακόμα, διασκευάζεται θεατρικά σχετικά εύκολα από τους μαθητές και παρουσιάζεται ολόκληρο ή αποσπάσματά του ως θεατρική παράσταση με τη χρήση μάλιστα νέων τεχνολογιών να συμπληρώνουν προωθούν τη δράση.
Και σταματάω εδώ..... γιατί πρέπει να επαναλαμβάνω το μάντρα μου "είμαι διακοπές, είμαι διακοπές".

άγχος;

Όταν λες "φοβάμαι" συνήθως οι απαντήσεις περιλαμβάνουν σχόλια που εξηγούν γιατί ΔΕΝ υπάρχει λόγος να φοβάσαι ή να αγχώνεσαι (για αυτό που ήδη σε αγχώνει), ή προσπαθούν να σου "διαλύσουν" το άγχος και να σε διαβεβαιώσουν ότι όλα θα πάνε καλά, ή να μειώσουν την πιθανότητα να μην πάνε τα πράγματα όπως σχεδιάστηκαν. Γενικά στόχος είναι να γίνει το άγνωστο γνωστό, το νέο παλιό ακόμα κι αν είναι μια απλή κουβέντα και στη λένε χωρίς να δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Άλλες φορές γιατί δεν ενδιαφέρονται πραγματικά ή γιατί θεωρούν ότι όλα θα πάνε καλά και δεν έχεις λόγο να ανησυχείς.
Τελικά αυτή η αντιμετώπιση περισσότερο κακό κάνει παρά καλό.
Γιατί  οποιαδήποτε δημιουργική απασχόληση, οποιαδήποτε εμπειρία, συνυπάρχει με μια ή περισσότερες δόσεις αβεβαιότητας. Δεν ξέρουμε από πριν το αποτέλεσμα και αυτό μας δημιουργεί κραδασμούς. Προσπαθούμε να συνενώσουμε εικόνες που μπορεί στη φαντασία μας να λειτουργούν, να δώσουμε ουσία στο άυλο, να μεταμορφώσουμε το άγνωστο σε γνωστό αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι όλα θα λειτουργήσουν και βέβαια δεν είναι η απάντηση που θα μας ησυχάσει. Όλη αυτή η διεργασία, της δημιουργίας, εμπεριέχει το φόβο και  δράση κρύβει  άγχος.
Τελικά προτιμώ να δω το ζήτημα από την ανάποδη πλευρά. Θα προτιμούσα να ακολουθούνταν διαφορετική γραμμή προσέγγισης. Αυτή του άλλου που συμπάσχει με το άγχος σου και την αγωνία σου.  Που θα σου πει :
 "Καταλαβαίνω το ότι έχεις άγχος. Το ίδιο κι εγώ, και πραγματικά δεν πειράζει, είναι φυσικό."  
Όταν αισθανόμαστε νευρικότητα  και αγωνία ιδρώνουν τα χέρια μας, το στομάχι μας σφίγγεται. Το μυαλό μας και το σώμα μας μάς λένε ότι ετοιμαζόμαστε να κάνουμε κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό από τα καθημερινά και αυτό είναι το εκπληκτικό γιατί έτσι συμβαίνουν όλα τα υπέροχα πράγματα στη ζωή μας. Όταν δοκιμάζουμε κάτι νέο για μας, κάτι που μας πάει ένα βήμα μπρος.
Το να προσπαθείς να εξαφανίσεις το φόβο σου ή να προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει δεν  θα σε κάνει να λειτουργείς χωρίς άγχος. Η αυθυποβολή δεν έχει επιτυχία σε αυτή την περίπτωση. Το ότι εμπιστεύεσαι αυτόν που σου το λέει, μπορεί να παίξει ρόλο, αλλά και έτσι δεν "ακούς" πραγματικά τον εαυτό σου και δεν σέβεσαι τους πιο κρυφούς φόβους, αφήνοντας τους να γιγαντώνονται.
Η νευρικότητα προκαλεί ενέργεια, έκκριση αδρεναλίνης και αυτή η ενεργοποίηση είναι που δείχνει τελικά πόσο μας ενδιαφέρει αυτό με το οποίο ασχολούμαστε.
Ποιος αλήθεια αγχώνεται για το πόσο χρειάζεται ένα αυγό να βράσει; 
Ενώ για το αν ........... (συμπληρώνει  ο καθένας αυτό που του προκαλεί άγχος) 

τελείωσε;

Πάει τέλειωσε κι αν πω ότι δεν το κατάλαβα, μπορεί και να είναι ψέματα. Κι ολο έλεγα να κάνω απολογισμό και ποτέ δεν έκανα τελικά. Δεν κοιτάζω πίσω, ότι τελειώνει μπαίνει στο κουτί του και, σε αντίθεση με όλα τα άλλα, τοποθετείται τακτικά στο ράφι των αναμνήσεων που μέσα σε λίγο καιρό έχουν απωθηθεί από νέες. Τότε πηγαίνουν στο κοιμητήρι των λησμονημένων αναμνήσεων. Κι όταν μετά απο μερικά χρόνια κατά τύχη ή αναζητώντας κάτι πέσω πάνω σε κάποιο από τα κουτάκια αυτά αναρωτιέμαι πώς γίνεται και δεν θυμάμαι τίποτα και νομίζω ότι τα έγραψε κάποιος άλλος, κάποιος ξένος. Περίεργα παιχνίδια παίζει η μνήμη.
Τι σημασία έχει τελικά να κοιτάς σε κάτι που τελείωσε; Και τι άλλο είναι το παρελθόν από κάτι που δεν υπάρχει πια.  Κοιτάζεις μπροστά και σχεδιάζεις το άμεσο μέλλον.
Ο χρόνος είναι περίεργη εφευρεση. Μια ακολουθία στιγμών με συγκεκριμένη σειρά, που επέλεξες εσύ ο ίδιος. Δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα από όσα ήδη τέλειωσαν. Δεν μπορείς να ξέρεις τι είναι αυτό που θα ακολουθήσει.
Χαμογελάς στο δυσκολο καλοκαίρι που έρχεται και τα αφηνεις όλα πίσω. Ανοίγεις πανιά για νέα πελάγη, κι αν είναι άγνωστα...ακόμα καλύτερα.
"Μπορεί να γίνω αστροναύτης
μπορεί να σε δω στο φεγγάρι ..."

είσαι εδώ;

Ο χρόνος  ήταν πάντα κάτι σχετικό. Ποτέ δεν μετρούσε για όλους τους ίδιο. Η  θύμηση ενός γεγονότος και η αναγωγή του σε γεγονότα που σε σημαδεύουν. Οι μνήμες που έρχονται σαν άρπυες από ένα καλά καταχωνιασμένο παρελθόν και σε φέρνουν αντιμέτωπο με ένα ζοφερό παρόν.
Η μνήμη που ασθενεί και επιλέγει να θυμάται όσα δεν την τρομάζουν. Ένα παιχνίδι που ξέρει καλά να το κρύβει και να το εμφανίζει στις πιο δύσκολες στιγμές.
Οι θολές εικόνες που σχηματίζονται χωρίς να το επιδιώκεις αποκτούν διαύγεια καθώς  ανασύρεις λεπτομέρειες που νόμιζες ξεχασμένες.
Εφυγες ή είσαι ακόμα εδώ;

Πάσχα στην πόλη

Η δεύτερη μέρα του Πάσχα ήταν πάντα δύσκολη. Είχε τελειώσει η Μεγάλη Εβδομάδα.......
η συνέχεια

"Ο μικρός πρίγκιπας"

Χρόνια περίμενα να δω από κοντά  τα μνημεία που δίδαξα πολλές φορές. Κωνσταντίνος, Θεοδόσιος, Ηράκλειος, Λέων ο Γ ο Ίσαυρος και πόσοι ακόμα Βυζαντινοί Αυτοκράτορες που μόνο από τις εικόνες γνώριζα. Και να που η στιγμή έφτασε και η συγκυρία ήταν ό,τι καλύτερο.

Παιδιά, μαθητούδια  που πέρασαν από τα χέρια σου, που  τα έβλεπες μέρα με τη μέρα να μεγαλώνουν , χρόνο με το χρόνο να απεκδύονται τα πουκάμισο της παιδικότητας και να σε εκπλήσσουν με την προσωπικόττητά τους, τη στάση τους, το χαρακτήρα τους, το ύφος τους να καλούνται να παρουσιάσουν την παράστασή τους σε ένα σχολείο κομμάτι της ιστορίας του τόπου που το φιλοξενεί.

Ζωγράφειο Λύκειο, 1 Μαρτίου 2012, 14.00

1ο Γυμνάσιο Νεάπολης 

"Ο μικρός πρίγκιπας" Α.Ν.Σ Εξυπερύ 





Πόση συγκίνηση, πόση περηφάνεια, πόσα συναισθήματα βρήκαν το δρόμο τους και στόλισαν ένα πλατύ χαμόγελο για τα μικρούστικα που μεγάλωσαν και στέκονταν πάνω στη σκηνή για να σε μεταφέρουν σε έναν κόσμο παιδικής αθωότητας. Νέες γνωριμίες στον πηγαιμό.  Χρειάστηκαν μόνο 5 μέρες για να μετατραπεί η αρχική συστολή σε δάκρυα αποχωρισμού με τα παιδιά από τον Εύοσμο.
Άνοιξαν οι τοίχοι της τάξης και αγκάλιασαν συνομήλικους  και γίναν όλα μαζί μια παρέα, σα να γνωρίζονταν χρόνια. Αυτός κι αν είναι ο ρόλος του σχολείου.




Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους  ανθρώπους που έδωσαν σε όλους μας  την ευκαιρία να κάνουμε το όνειρο μας ο καθένας πραγματικότητα.

Τούλα, Μαριάννα, Βάσω, Αναστασία, Λάζαρε, Μελίνα, Τάσο, Ελένη, Κατερίνα  να είστε πάντα γεροί και γερές να ανοίγετε τις πόρτες των τάξεων στον έξω κόσμο φέρνοντας το σχολείο πιο κοντά στη ζωή. 
Θεοσεβή έδωσες στα παιδιά ένα κομμάτι σου και τους άνοιξες την πόρτα για το όνειρο, μη σταματάς να αναζητάς την ......  Ιθαγδάτη ....  εμείς θα σε ακολουθούμε  όπως το πλήρωμα του Οδυσσεβάχ.

Ο φόβος

Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο. 

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε:

τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας.

 Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας.

• Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές.
• Η ζωή δεν είναι δεδομένη. 
• Η ζωή είναι σημαντική γιατί υπάρχει ο θάνατος. 
• Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Οι πίνακες :

Caravaggio, Το κεφάλι της Μέδουσας , 1598

Edvard Munch ,The Scream, 1893

Salvador Dali, The Ghost of Vermeer of Delft Which Can Be Used As a Table, 1934

Η σκιά

Μια σκιά   κυκλοφορεί αθέατη στo χάος της νύχτας, αναζητώντας το ανέφικτο,

παίζοντας κυνηγητό με το άπιαστο, χαμογελώντας στ αστέρια.

Μιλώντας μαζί τους, γαληνεύει, η συντροφιά τους ειναι ανάλαφρη, είναι παρηγοριά,

δε την αφήνει να νιώσει τη δροσιά της νύχτας.

Νιώθει τη ζεστασιά της ολόγιομης σελήνης να την προστατεύει,

να τη συντροφεύει για να ξεχνά τις ατέλειωτες μοναχικές ώρες.

Κλείνει τα μάτια και αιωρείται στα νυχτερινά σύννεφα, ξεχνώντας ό,τι την πληγώνει,

αφήνοντας πίσω της την πίκρα από όσα αστόχαστα  ειπώθηκαν,

με τα ψαλιδισμένα της φτερά  συνεχίζει  να πετά στο δικό της ουρανό.

Ποτέ πια δεν θα είναι η ίδια. Δεν της απόμεινε κανείς, ούτε ο εαυτός της.

Κατρακυλώντας σκέφτηκε ότι είναι αστείο, αλλά όταν πέφτεις, νιώθεις ότι  πετάς.... για λίγο....

Μια κρυστάλλινη μπάλα με  γαλάζιο νερό μέσα της να κινείται πότε από δω και πότε από κει,

έπεσε μέσα της και χάθηκε.

Η σκόνη του χρόνου κάλυψε τα πάντα στο πέρασμά της

κι απόμεινε η δροσιά απ την αυγή , που ίσως να μην έρθει ποτέ......,

κι οι ομίχλες, για  να συντροφεύουν τα ξωτικά στο δάσος........

 

 

 

Τα κοινά

• 

.......Απόγευμα σε πόλη αγαπημένη, την ώρα που ο ήλιος παίρνει την κατιούσα, μόνο που σήμερα δε με αγκαλιάζει, όπως συνήθως, τη νιώθω ξένη. Οι δρόμοι της φασαριόζικοι και τα στενά της ασφυκτιούν από σακούλες σκουπιδιών. Χαρακτηριστικό γαρ του Έλληνα η αδιαφορία για το κοινόχρηστο, τα σπίτια μέσα απαστράπτοντα, και οι γύρω αυλές βρώμικες. Αντιφατικό του στοιχείο αυτό, αν ληφθεί υπόψη η σκυλίσια του εμμονή με το κοινό. Κοινή γνώμη, κοινά γούστα, κοινά συμφέροντα, κοινές διαταραχές. Ποτέ ο ανταγωνισμός μεταξύ μας δεν ήταν τόσο έντονος, και ποτέ η επιτηδειότητα μας τόσο απροκάλυπτη. Πιάνουμε δουλειές που δεν μας αφορούν από ανάγκη, οι καιροί δύσκολοι γαρ, βρίσκουμε συντρόφους ακολουθώντας το κοινωνικό πρότυπο από συμφέρον, κόβουμε ανθρώπους από τις ζωές μας μόλις τα πράγματα απαιτήσουν ειλικρίνεια και επιδεξιότητα από την πλευρά μας, και αρκούμαστε στο να αντιδρούμε μέσω γκρίνιας. Γινόμαστε ίδιοι, άρα κοινοί. Αν μπορούσες θα έβγαζες επιδεικτικά τη γλωσσίτσα, θα έκανες δυο χαριτωμένες χειρονομίες και θα τους έγραφες όλους. Μόνο να μπορούσες. Κι αν τυχόν τους αντιτάξεις ότι τελευταία τα βρίσκεις με τον εαυτό σου, ότι αγκαλιάζεις το βαθύτερο εγώ σου σε μια μέθεξη γαλήνης, σε περνούν για ψυχικά ανισόρροπη. Είναι που οι αυτάρκεις άνθρωποι προκαλούν, μάτια μου. Δεν αφορά εσένα αυτό, μη μου φουρκίζεσαι. Η αυτάρκεια εμπεριέχει δύναμη, μα η δύναμη δεν την προαπαιτεί. Σε τούτο το αλισβερίσι που καθημερινά περιφέρεσαι έχε κατά νου και το αυτό, πως αν κάποιοι άνθρωποι μας πληγώνουν αρκετά, ηθελημένα και μη, είναι γιατί προηγουμένως μας έχουν κάνει μεγάλο καλό. Έχουν καλύψει μια ουσιαστική ανάγκη μας, κι όταν τα πράγματα αλλάζουν, το άθροισμα καταλήγει σε κάτι ουδέτερο. Άλλοι το λεν γλυκόπικρο, άλλοι μηδενικό. Τα εξ’ υπαρχής μηδενικά να σε προβληματίζουν. Αυτά που δε σε βλάπτουν εν τοις πράγμασι, μα και ποτέ δε σε ωφελούν. Μη με παρεξηγείς, τυγχάνω λάτρης της ζωής. Απλώς εκφράζω τον τρέχοντα ανεκπλήρωτο έρωτα μου μαζί της.
Θεσσαλονίκη,αργά
Της Μάρθας Μπαμπαλίδου

Ιστορίες με πανσέληνο

Κούνησε λίγο το κορμί του, τίναξε τα φτερά του που τα ένιωθε βαριά, είχε καιρό να τα χρησιμοποιήσει και τα αισθανόταν ξένα. Φοβήθηκε μήπως δεν μπορούσε να πετάξει πια. Απόδιωξε τη σκέψη από το μυαλό του και κοίταξε τον ουρανό. Είχε το   χρώμα που του άρεσε. Βαθύ μπλε, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι.Τα πλάσματα της νύχτας άρχισαν να τεντώνονται απ τον ύπνο τους και να ξυπνάνε, άκουγε τα τριξίματα από τις κινήσεις τους. Σε λίγο θα ανέτειλε ένα ολόγιομο φεγγάρι. Δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή του. Έπρεπε να φροντίσει τις τελευταίες λεπτομέρειες του ταξιδιού. Το βλέμμα του έπεσε στα  Όνειρά του, που έπλεαν σε μια  θάλασσα γαλάζια, σαν τα μάτια της Φαντασίας του. Η κίνηση των νερών τα νανούριζε και χαμογελούσαν στον ύπνο τους. Ήλπιζε να μην του κρατήσουν κακία που τα εγκατέλειπε, είχε μιλήσει με τα κύματα, τα οποία  ανέλαβαν με ευχαρίστηση να του τα προσέχουν, λίγο ή περισσότερο , ούτε ο ίδιος ήθελε να σκεφτεί. Όλα εξαρτιόνταν από το πόσο σύντομα θα έβρισκε τη Φαντασία.Του είχε ξεφύγει μια φορά μα τώρα το είχε αποφασίσει, δεν θα την άφηνε να ταξιδεύει μόνη της, τόσοι κίνδυνοι την περικύκλωναν. Πάντα είχε το μυαλό της στα σύννεφα, πάντα ταξίδευε πανω στον αφρό των κυμάτων. Δεν την ένοιαζε που βρέχονταν, λάτρευε τις στάλες που έπεφταν πάνω της ακόμα κι όταν γινόταν μούσκεμα. Χαμογέλασε καθώς έφερε στο νου του τα μάτια της, όταν γίνονταν ένα με τον ουρανό και τη θάλασσα. Θα την αναζητούσε και θα την ακολουθούσε  συνεχώς πια στα ταξίδια της και θα της διηγιόνταν παραμύθια. Της άρεσε τόσο να τον ακούει να της λέει ιστορίες. Τις σκάρωνε στο λεπτό για να τη βλέπει να γελάει ευτυχισμένη. Ακόμα κι όταν ήταν θυμωμένη - το καταλάβαινε από τα μάτια της που γίνονταν σαν ανταριασμένη θάλασσα -  δεν μπορούσε να του αντισταθεί, σαν άκουγε τις ιστορίες του, ημέρευε και ξεχνούσε και τότε θύμιζε χειμωνιάτικη ηλιόλουστη μέρα. Όταν στεναχωριόταν, τότε δεν ήξερε τι να της πει για να την κάνει να ξεχάσει. Τα μάτια της το βράδυ που την έχασε ήταν γκρίζα. Έφυγε για να βρει τη χαμένη της μαγεία, δεν τον μάγευε πια και ήθελε να ξαναδεί τα μάτια του να λάμπουν καθώς θα την κοιτούσε, ένιωθε άδεια χωρίς τη μαγεία που την περιέβαλε και τελευταία το καταλάβαινε ότι είχε ξεφτύσει πια, ότι την κοιτούσε με οίκτο, έτσι έλεγε στο χαρτί που χε αφήσει πίσω της. Έπρεπε να τη βρει και να της πει ότι τη χρειαζόταν, ότι εξακολουθούσε να είναι μαγική, ότι ήταν η διαφυγή του, ότι χωρίς τη Φαντασία του δεν μπορούσε να συνεχίσει . Στάθηκε σ ένα ψηλό κύμα και πήδηξε ψηλά, τεντώνοντας ταυτόχρονα τα φτερά του. Ένιωσε τον αέρα να τον χαϊδεύει, κοίταξε γύρω του, περιπλανήθηκε για λίγο πάνω από τα σύννεφα και τότε την είδε. Ήταν φωλιασμένη σ' ένα σύννεφο δίπλα στην Πανσέληνο. Για μια στιγμή ένιωσε το βλέμμα της και την είδε να τον χαιρετά, ή έτσι του φάνηκε .....

Οι φεγγαράνθρωποι

Πώς να χωρέσουν τόσες μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί, τόσοι ήχοι από γρύλους που ακούγονται από μακριά, τόσες γεύσεις από παγωμένο καρπούζι και τυρί, τόση δροσιά νυχτερινή  μέσα σ έναν κυκλικό δίσκο που ολοένα ανεβαίνει στο στερέωμα μέχρι να έρθει η ώρα του να δύσει;

Πώς να συγκρατήσεις τις αναμνήσεις που έρχονται η μία πίσω από την άλλη ακολουθώντας δικούς τους δρόμους μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου; Αναμνήσεις από τότε που το Πορτο Ράφτη ήταν η μοναχική άγρια "Δύση" στα μάτια των επτάχρονων. Και τα μεσημέρια πηγή εφευρετικότητας, πώς να ξεγλιστρήσουμε από τη μάνα και να πάμε να συνεχίσουμε το παιχνίδι. Που οι αγκαθωτοί θάμνοι ήταν πελώριοι - στα μάτια μας και μοιάζαν με απόρθητα κάστρα και οι κήποι αρένες ιπποτικών αγώνων.
Τότε που το μοναδικό φως που έβλεπες από την αετοφωλιά μας ήταν αυτό στο απέναντι βουνό και το μοναδικό φως στην αυλή ήταν αυτό απο την γκαζόλαμπα που ο μόνιμος φόβος ήταν να μη σπάσουμε το λαμπογυάλι. Τότε που το νερό ήταν παγωμένο γιατί η παγωνιέρα ήταν πάντα εφοδιασμένη με την παγοκολώνα και τα πρωινά τρέχαμε αξημέρωτα  στην κορφή για να προλάβουμε την ανατολή να τη φωτογραφίσουμε. Πώς να ξεχάσεις το θέατρο της Δευτέρας στο ραδιοφωνάκι με τις μπαταρίες και τη μεσημεριανή εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη  4-5  , που μας έμαθε να ακούμε μουσική ;

Τώρα πια η άγρια "Δύση" δεν υπάρχει παρά σαν μια ανάμνηση, που  ξαναζωντανεύει κάθε χρόνο. Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για να μην κοιμηθείς το μεσημέρι. Οι θάμνοι έδωσαν τη θέση τους σε πολυτελείς μεζονέτες. Ο κήπος στρώθηκε τσιμέντο. Το απέναντι βουνο είναι πια κατάφωτο και η γκαζόλαμπα αγκαλιά με την  παγωνιέρα αντικαταστάθηκαν με λάμπες χαμηλής κατανάλωσης και καταψύκτη.

Τι απέμεινε; Η μανία με τις φωτογραφίες. Αν και οι μνήμες είναι ομορφότερες φωτογραφίες, έχουν ευελιξία και ευλυγισία..... Τι ταξίδι σε πάει μια πανσέληνος; Πώς να χωρέσεις όλες τις θύμησες που  από καιρό νόμιζες ξεχασμένες μέσα σ ένα ολόγιομο φεγγάρι;
Ας είναι! Αν ήταν γλυκό , θα ήταν ένα δροσερό υποβρύχιο....
ΥΓ
Καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες όταν φτάνεις να διηγείσαι τα παιδικά σου χρόνια και τα από  βλέμματα των μικρών συνειδητοποιείς ότι σε βλέπουν σαν κάποιον που ήρθε από άλλο ..... δορυφόρο... φεγγαρίσιο. Ενας φεγγαράνθρωπος .....