Το κόκκινο κορδόνι και το παραμύθι της μουσικής

Ποιος θα το περίμενε ότι ένα άχρηστο αντικείμενο, όπως ένα κορδόνι και μάλιστα κόκκινο, θα μας ταξίδευε όλους με τις εικόνες που δημιούργησε στο μυαλό μας, μέσα από δρόμους παραμυθένια μουσικούς στο ... θέατρο.

Η ποίηση των εικόνων, που γεννιούνται καθώς η μουσική κυλάει, σε ταξιδεύει μέσα από τους δρόμους των λέξεων στα μονοπάτια που χαράζουν.

Η κάθε λέξη σε παίρνει από το χέρι και σε καλεί ν’ ακολουθήσεις το δικό της ρυθμό που ξεδιπλώνει τις κρυφες ομορφιές του στα μάτια αυτού που διψάει να δει. Φτάνει να ξέρεις  να κοιτάζεις, να θέλεις να δεις, να είσαι έτοιμος να δεχτείς  όλα όσα απλόχερα σου χαρίζονται. 
Η ομορφιά των ασήμαντων πραγμάτων και οι ιστορίες που έχουν να σου διηγηθούν είναι όσες όλοι εμείς κι όλοι εσείς.

Αναζητώντας την άκρη του "Κόκκινου Κορδονιού" μέσα από τους δρόμους του "Παραμυθιού της μουσικής" συναντηθήκαμε με  τη Βασιλική Νευροκοπλή και μέσα από το μαγικό καθρέφτη του θεάτρου  ταξιδέψαμε σε τόπους και συναισθήματα που όλα είναι σημαντικά, ακόμη και τα πιο μικρά ακόμη και τα πιο ασήμαντα.

Με ρωτάς

Μπορεί κανείς να κλέψει το χαμόγελο των παιδιών; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να το επιστρέψει;  Ένα μειονέκτημα είναι αρκετό για να τυφλώσει τα μάτια της ψυχής; Τι είναι αυτό που δεν παύει ποτέ να υπάρχει; Τι κυλά σα βαθύ ποτάμι μέσα μας; Τι μπορεί να είναι χρυσοπράσινο και βυσσινί; Τι σε κάνει να κεντάς τους τοίχους και να γλυστράς από τις χαραμάδες; Πού οδηγούνε οι δρόμοι της Ανατολής;Ποια τραγούδια λέει ο άνεμος  καθώς περνά απ τα φυλλώματα των δέντρων; 

Δεν έχω απαντήσεις να σου δώσω. Υπάρχουν, αλλά πρέπει να τις αναζητήσεις γύρω σου και μέσα σου.  

Το όνειρο του Χάιμε

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί όσο υπάρχει το παιδί, υπάρχει ελπίδα» είναι ο στίχος από το τραγούδι του Σιδηρόπουλου που δανείζεται ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Πάνος Μπρατάκος για τον πρωταγωνιστή του δικού του «σκληρού» παραμυθιού, ο οποίος «εκβιάζεται» στην ενηλικίωση και ταξιδεύει μακριά για να γίνει άντρας. «Κάθε γενιά αξίζει ένα παραμύθι. Ειδικά η δική μου, όπου όλα μοιάζει να αλλοιώνονται -οικογένεια, εργασία, δημοκρατία. Ενα παραμύθι, που φαίνεται τελικά να αφορά και άλλες γενιές, στις κρίσιμες στιγμές της ζωής του. Ενα σκληρό παραμύθι, που μας θυμίζει πόσο σκληρή είναι η φαντασία απέναντι στην πραγματικότητα». Ο Πάνος Μπρατάκος εξηγεί ότι ακολουθεί «παραμυθοκανόνες»: «Σ' ένα παραμύθι τα ονόματα συμβολίζουν, υποδηλώνουν και το χαρακτήρα. Το ''Χάιμε'' για μένα παραπέμπει σε κάτι άερινο μετέωρο, που δεν πατάει στα πόδια. Το ''Πενέλοπε'' της μάνας κρύβει μια αναφορά στη γυναίκα του Οδυσσέα. Το ''Λαρς'' φανερώνει ένα ιδιαίτερο βάρος, το ''Μάριαν'' ως ερωτική σύντροφος παραπέμπει στο ιδανικό του Ρομπέν των Δασών, αλλά και στην παρθένο.Ο ''Κατεργάρης'' και "φύλακας", οι μόνοι ήρωες που έχουν ιδιότητες για όνομα, είναι οι δυο πτυχές που έχουμε όλοι μέσα μας». Αγγελιοφόρος

Το ΚΘΒΕ αποδεικνύει ότι μπορεί να κάνει πειραματικό θέατρο αξιώσεων και μάλιστα σε χαλεπούς καιρούς . Θεατρικά είναι μια ευτυχισμένα εμπνευσμένη στιγμή από όλες τις απόψεις. Η σκηνοθεσία ευρυματική και σφιχτοδεμένη , οι ηθοποιοί έχουν και σαν σύνολο και ερμηνευτικά ένα εξαιρετικό δέσιμο μεταξύ τους. Κοστούμια και σκηνικά εκπληκτικά στην απλότητα και την ευρυματικότητά τους. Και η μουσική ό,τι πιο ενδιαφέρον και δημιουργικό ε΄χω ακούσει τα τελευταίας χρόνια σε κρατική σκηνή.

Είναι ο δικός μας Άμλετ, φρέσκος  όσο και αρχέγονος, σκληρός αν και πίσω από τις φολίδες κρύβεται ένας γυάλινος μονόκερος, σαρκαστικός  αλλά με τις σωστές δόσεις χιούμορ.Από τα καλύτερα κείμενα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια  Κρατώντας ένα σπόρο τόσο παλιό όσο το παραμύθι  καταφέρνει να  δώσει σε μια ιστορία χιλιοειπωμένη νέα πνοή και να τη στήσει μπροστά σ ένα κοινό , το 2010, που έχει δει, ακούσει και διαβάσει τα πάντα. Κι αυτό χωρίς υπεροψία, χωρίς τεχνάσματα υπερβολικά και υπερφίαλα. Έτσι απλά και ωμά μας καλεί ν αντιμετωπίσουμε τα φαντάσματά μας. Οι εφιάλτες και τα όνειρα συμπλέκονται αναζητώντας διέξοδο.

Η κραυγή της Μήδειας

  

Τα φώτα έσβησαν κι όταν ξανα άναψαν το τραπέζι με την άμμο δέσποζε στη σκηνή. Ξεκινούσε το ταξίδι της ανάποδα αυτή τη φορά, από το τέλος που όλοι ξέραμε προς την αρχή. Οι λέξεις εξοστρακίστηκαν, ποιος τις χρειάζεται,αυτό που βλέπουμε αγγίζει τα όρια της τελετουργίας, της απαρχής του θεάτρου, του άγνωστου και του κρυφού. Οι αναμνήσεις της όσοι και οι κόκκοι της άμμου. Οι τελευταία ώρα του μύθου μιας γυναίκας που επέλεξε να κάνει ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Μπαίνει στη σκηνή κρατώντας μια τεμαχισμένη κούκλα που συναρμολογεί όπως κάνει με τα κομμάτια της ζωής της, όπως κάνει και με την ίδια την παράσταση.Μια γυάλα με νερό καθαρτήριο. Βότσαλα, σταθμοί στη ζωή της, τα πρόσωπα των αγαπημένων της που πρόδωσε και άφησε πίσω της για χάρη της αγάπης της, τα πρόσωπα όσων βρήκε στο νέο και αφιλόξενο τόπο.
Η γεωμετρία του χώρου, οι κάθετοι άξονες της γεωμετρίας της ανθρώπινης ύπαρξης ορίζονται από τα βότσαλα, γίνονται γρήγορα ποτήρι που ξεχειλίζει,στα όρια του καταναγκασμού η παθολογική εμμονή, απόγωνση, θυμός και τέλος κάθαρση.
Οι κινήσεις της Mojtina Jurcer μελετημένες. Οι ανάσες που κορυφώνονται μέχρι να γίνουν κραυγές απόγνωσης. Τα χέρια της, το σώμα της, οι εκφράσεις του προσώπου της και το βλέμμα της λένε τόσα πολλά, που έστω και μια λέξη θα κατλεστρεφε τη μαγεία της "μάγισσας από την Κολχίδα" της Σλοβενίας.....(μια και σκηνοθέτης και ηθοποιος είναι Σλοβένοι)
Η σκηνοθεσία του Saso Jurcer προσεγμένη ως την τελευταία λεπτομέρεια, γεμάτη ιδέες και πειραματισμούς.
Εντυπώσεις από την :"Κραυγή της Μήδειας" από το Inner World Theatre (Saso Jurcer, Mojtina Jurcer) στην Ούγκα Κλάρα στις 20 Οκτωβρίου.

                                                

Μονόλογοι από τη Γάζα,το πρόγραμμα

Οι 32 Μονόλογοι των μαθητών από τη Γάζα μεταφράστηκαν στα ελληνικά από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και θα παρουσιαστούν σε 8 πόλεις στις 17/10/2010.  Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πρέβεζα, Σέρρες, Κέρκυρα, Χίος, Ρόδος.

Το πρόγραμμα εντάσσεται στις ευρύτερες δράσεις που οργανώνει το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση γύρω από τα ζητήματα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, της Πολιτειότητας (η Ιδιότητα του Πολίτη)και της Προσέγγισης των Πολιτισμών μέσα από τις παραστατικές τέχνες (θέματα που περιλαμβάνονται και στις προτεραιότητες της UNESCO για τη δεκαετία). Για αυτό το σκοπό, με αφορμή τους μονολόγους των μαθητών από τη Γάζα, μετά τις 17/10/10 θα οργανωθούν δράσεις σε διάφορες πόλεις στις οποίες περιλαμβάνονται:  αλληλογραφία μαθητών από Ελλάδα, Γάζα και άλλες χώρες, βιωματικά σεμινάρια για εκπαιδευτικούς και στελέχη ανθρωπιστικών οργανώσεων νέων, εργαστήρια για μαθητές και νέους, συζητήσεις και ενημερωτικές δράσεις, για ζητήματα Δικαιωμάτων του Παιδιού και Προσέγγισης των Πολιτισμών.

Τον Νοέμβριο 2010 ένας έλληνας νέος θα ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη για να ενταχθεί στη διεθνή ομάδα νέων που θα προετοιμάσουν και παρουσιάσουν τους μονολόγους στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ: Κυριακή, 17/10/2010

Η παρουσίαση των μονολόγων θα γίνει από μαθητές και νέους ηθοποιούς:

Αθήνα: 11π.μ. στο Θέατρο Νέου Κόσμου και στις 6μ.μ. στην Πλατεία στο Μοναστηράκι

Θεσσαλονίκη: 11π.μ. στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Κρατικό Θέατρο).

Ηράκλειο: 12μ. στην Πλατεία Λιονταριών.

Σέρρες: 11π.μ. στο Δημοτικό Θέατρο ΑΣΤΕΡΙΑ και στον πεζόδρομο

Πρέβεζα: 11 π.μ. στο Κάστρο Αγίου Ανδρέα

Χίος: 5μ.μ. στην Πλατεία Φρουρίου στο Κάστρο Χίου

Κέρκυρα: 12μ. στο Μουσείο Ασιατικής Τέχνης & στη Λευκίμμη στις 7μ.μ.

Ρόδος: 5μ.μ. στο Θόλο απέναντι από το ΑΚΤΑΙΟ

Όλες οι εκδηλώσεις ετοιμάστηκαν με εθελοντική προσφορά και εργασία και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Δωρεές-χορηγίες στο λογ. ALPHA BANK 202-00-2002-000277 με τη σημείωση «Μονόλογοι»

Πληροφορίες & αναλυτικό πρόγραμμα για κάθε πόλη στην ιστοσελίδα: www.TheatroEdu.gr

από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

«Μονόλογοι απ’ τη Γάζα»

32 μαθητές-μαθήτριες από τη Γάζα   γράφουν για τη ζωή τους.

Θεατρικά & εικαστικά δρώμενα

στις 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο

Οργάνωση: Θέατρο ASHTAR της Παλαιστίνης

Στην Ελλάδα: Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Σέρρες, Κέρκυρα, Πρέβεζα, Χίο, Ρόδο

και σε ολόκληρο τον κόσμο από διάφορους φορείς

και στις 29 Νοεμβρίου 2010 στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη.

Από τον Νοέμβριο 2009 μέχρι τον Απρίλιο 2010, με τη βοήθεια ενός θεατροπαιδαγωγού και ενός ψυχολόγου, 32 νέοι και νέες 13-17 ετών στη Γάζα επεξεργάστηκαν και κατέγραψαν σε μορφή μονολόγων τις εμπειρίες, τις σκέψεις, τις ελπίδες, τα όνειρα και τους φόβους τους κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή και τον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 2008. Η προσέγγιση έγινε με τη βοήθεια τεχνικών του Θεάτρου του Καταπιεσμένου του Αουγκούστο Μποάλ, της Δραματοθεραπείας και των Αφηγήσεων-Παραμυθιών.

Οι ιστορίες τους θα παρουσιαστούν θεατρικά στις 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη και σε ακόμα 30 χώρες. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στην παραλία της Γάζας στις 10π.μ. όπου χάρτινα καραβάκια με τα κείμενα των μαθητών θα ταξιδέψουν στη θάλασσα.

Αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 2010 μια ομάδα νέων από αυτές τις χώρες θα ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη για να παρουσιάσουν τους Μονολόγους σε διάφορες γλώσσες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην ετήσια συνεδρίαση της για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Ταυτόχρονα οι Μονόλογοι απ τη Γάζα θα αποτελέσουν αφορμή για επικοινωνία μαθητών από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου-βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.

Πρόκειται για ένα διεθνές πρόγραμμα του θεάτρου ASHTAR της Παλαιστίνης το οποίο στην Ελλάδα συνεργάζεται με  το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. (www.TheatroEdu.gr)

από  το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

11/9 ή 9/11 κατά άλλους

Εκτός από την ανατροπή και δολοφονία του Αλλιέντε και τις μαζικές δολοφονίες με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η 11η Σεπτεμβρίου είναι και ημέρα έναρξης της σχολικής χρονιάς. Μιας, λοιπόν, που μιαν άλλη 11η Σεπτεμβρίου (του 1938) είχαμε την πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο: "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή,  θα αφιερωθούν στα πρωτάκια λίγα από τα λόγια που απευθύνει ο Χορός στην Ηλέκτρα:

Κανείς άνθρωπος από τη φύση Ευγενικός -δεν θέλει
να ζει μ' ευτέλεια και την τιμή του να Αισχύνει
-Χωρίς όνομα να καταντά, παιδί μου. Παιδί μου.
Εδιάλεξες να ζεις -
Πλάι σε ημέρες που όλο Κλαιν
Εστόλισες την κατάντια σου με όπλα
Και σ' έναν λόγο ένωσες τα δυο ονόματά σου:
-Σοφή κι Ενάρετη.
Ευχή σου κάμω ν' ανεβείς ψηλά
-πιο πάνω από τους εχθρούς σου.
Με Δύναμη και Πλούτο τόσον
-όσο φτωχή κι ανίσχυρη
Τώρα ζεις την Σκλαβιά σου.

Η μετάφραση είναι του Γιώργου Χειμωνά και κυκλοφορεί στις εκδόσεις Καστανιώτη .

Ορέστη, ναι ήμουν κι εγώ εκεί...

Η απόφαση πάρθηκε γρήγορα. Το Εθνικό δεν φέρνει στη Θεσσαλονίκη τον Ορέστη. Θα πάμε εμείς να τον συναντήσουμε. Έτσι κι έγινε. Στο θέατρο της Εταιρίας Ηπηρωτικών Μελετών την Τετάρτη 25 Αυγούστου ξανασυνάντησα τη μαγεία του θεάτρου.
Μινιμαλιστικό το σκηνικό, ένα διάφανο διάφανο σπίτι, που πνίγει τους ζωντανούς και κρατά ασφυκτικά τα μυστικά του. Μοντέρνα τα κοστούμια για τους του έξω κόσμου και αδιάφορα μαύρα για τους εγκιβωτισμένους ενοίκους της τραγωδίας. Η μουσική του Μανώλη Καλομοίρη γλυκόπικρη να ντύνει τις στιγμές -σκηνές και να τις ενισχύει όπως και οι φωτισμοί.
Ο χορός έχει ξεφύγει από τα στερεότυπα και αποτελείται από από μια ομάδα νέων παιδιών που παίζοντας κάνουν πρόβα το έργο του Ευριπίδη "Ορέστης". Η αρχική αποστασιοποίηση και φόβος μετατρέπεται σύντομα σε ενεργή συμμετοχή καθώς βοηθούν την Ηλέκτρα και τον Ορέστη να βαδίσουν στα χνάρια του τραγικού. Εξαιρετικός χορός, περνά με την ίδια ευκολία από το γέλιο στο φόβο, από την παρατήρηση στην αγριότητα.
Η Ηλέκτρα πότε τρυφερή και πότε σκληρή, ο Ορέστης μοιρασμένος ανάμεσα στο παράλογο και το καθήκον, σωματικά και οι δύο έδωσαν το στίγμα τους στο στερέωμα των ερμηνειών. Για όλους έχεις να αναφέρεις κάποιο σχόλιο και είναι από τις σπάνιες φορές που είναι θετικά για το σύνολο αυτά τα σχόλια. Η σκηνοθεσία χωρίς εκκεντρικότητες, πλησίασε με ευφάνταστο τρόπο το έργο και το ανέδειξε. Μα πάνω από όλα αυτό που εντυπωσίασε ήταν η εξαιρετική μετάφραση του Στρατή Πασχάλη, είχε μουσικότητα και αμεσότητα, ζωντάνια και φρεσκάδα. Περισσότερα στο "Ο μαγικός Ορέστης του Χουβαρδά"

"Οι Τρωάδες δεν κλαίνε"

"Μ' αρέσει αυτή η "γέφυρα", το πώς το τραγικό υπάρχει στην καθημερινότητα, αλλά και η καθημερινότητα υπάρχει μέσα στο τραγικό, χωρίς να γίνει δράμα"… ΒΘ
"Είναι μια ανατροπή των αξιών, μια επανατοποθέτηση. Και σε αυτό μοιάζει πολύ με τη δική μας εποχή" ΛΚ
"Η σημερινή εποχή συνδέει τη βασιλική εξουσία με έναν τρόπο ταξικό και αστικό... Εδώ τα πράγματα δεν είναι έτσι. Είναι άνθρωπος με ευρύτερη ευθύνη. Ο θρήνος είναι ένας κάθετος τρόπος έκφρασης του πένθους"ΛΚ
Από το Βήμα,τα αποσπάσματα της συνέντευξης του Βαγγελη Θεοδωρόπουλου και της Λυδίας Κονιόρδου. Η τραγωδία του Ευριπίδη "Τρωάδες" παρουσιάστηκε στο θέατρο Δάσους 30/6 και 1/7.
Εργο που "μιλαει" τόσο στο σήμερα και την κοινωνία που δημιουργήσαμε, που δύσκολα αντιλαμβάνεσαι ότι γράφτηκε το 415 π.Χ., βαθιά αντιπολεμικό και ιδιαίτερα φεμινιστικό, θα τολμούσε κανείς να σχολιασει, με τέτοια "αυτονομία" που σε οδηγεί σε δαιδάλους ενεργοποιώντας τόσο τη λογική όσο και το συναίσθημα.