Σώπα, μη μιλάς. Αζιζ Νεσίν

Hush into the Light - Archive vs Marieta Rialdi (AlexGone Mashup) by Alex Gone on Mixcloud

Σώπα..μη μιλάς,είναι ντροπή

κοψ'την γλώσσα σου

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,

έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα,μου λέγανε

"σώπα"

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια την μισή,

μου λέγανε"εσένα τι σε νοιάζει; σώπα"

με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα,και μου λέγανε

"κοίτα μη πεις τίποτα, σσσ..σώπα"

κόψε την φωνή σου,και μη μιλάς,σώπαινε

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα 20 μου χρόνια

ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού

έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο

"τι σε νοιάζει εσένα"μου λέγανε,

"θα βρεις το μπελά σου σώπα"

αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

"μη χώνεις την μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις,σώπα"

Παντρεύτηκα,έκανα παιδιά,

ο άντρας μου ήταν τίμιος και εργατικός

,ήξερε να σωπαίνει.

είχε Μάνα συνετή,που του έλεγε

"σώπα"

σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς,οι γείτονες,με συμβουλεύανε:

Μην ανακατεύεσαι,κάνε πως δεν είδες τίποτα.Σώπα.

Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες,,μας ένωνε όμως το "Σώπα"

Σω΄πα ό ένας,σώπα ο άλλος,σώπα οι επάνω,σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι,οι δρόμοι οι παράλληλοι

Κατάπιαμε την γλώσσα μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάκαμε τον Σύλλογο του"Σώπα"

και μαζευτήκαμε πολλοί

ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ,ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΓΑΛΗ,

αλλά, ΜΟΥΓΚΗ!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά,μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα και όλα πολύ.

Εύκολα και μόνο με το "σώπα"

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στη πεθερά σου

κι όταν νοιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις,

ξερίζωσε την γλώσσα σου και κάντην να σωπάσει

Κοψ'την συριζα

πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο,από την στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα΄χεις έτσι εφιάλτες,τύψεις και αμφιβολίες,

Δεν θα ντρέπεσαι από τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από τον βραχνά να μιλάς.

Χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο είμαι σαν κι εσάς"

Αχ! πόσο θά'θελα να μιλήσω ο κερατάς"

και δεν θα μιλάς,

θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντι να μιλάς.

Κόψε΄την γλώσσα σου,κοψτην αμέσως

Δεν έχεις περιθώρια,

γίνε μουγκος.

Αφού δεν θα μιλήσεις,καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε την γλώσσα σου

Για να είμαι τουλάχιστον σωστή ,στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς,κρατώ την γλώσσα μου

γιατί νομίζω,πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θ'αντέξω

ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΗΘΩ ΚΑΙ ΘΑ ΕΛΠΙΖΩ

και κάθε στιγμή,το λαρύγγι μου θα γεμίζω με έναν φθόγγο,

με έναν ψίθυρο,με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή, που θα μου λέει :

"ΜΙΛΑ!!!!!!!.......

Στα παιδιά , αντί λόγου, για το Πολυτεχνείο

Οι μέρες εκείνες του Νοέμβρη σημάδεψαν κάποιους από τη γενιά που πίστεψε ότι θα φέρει τη φαντασία στην εξουσία, τη δημοκρατία στη χώρα. Η γενιά σας  ξέρει ό,τι ξέρει από τις γιορτές στο σχολείο, από τις εκπομπές στην τηλεόραση, ίσως και από τις αφηγήσεις κάποιων που τα έζησαν. 

Ένα να ξέρετε, το Πολυτεχνείο δεν είναι μια τυπική επέτειος για πανηγυρικούς λόγους και μεγαλόστομες εκφράσεις.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια εθνική γιορτή και σίγουρα δεν είναι αφορμή, για να μην κάνουμε μάθημα.....

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει ούτε  στους δημιουργούς του, ούτε στα κόμματα. Δεν είναι γραμμάτιο προς εξαργύρωση. Στους "νέους που τους έλεγαν αλήτες"  ανήκουν οι μνήμες και ο αγώνας, οι επιλογές  να διεκδικήσουν και να αντισταθούν  "με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο......όπου είχε κράτος και εξουσία η Άνοιξη". Αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία, και είναι δική μας υποχρέωση και ευθύνη να εμφυσήσουμε σε εσάς την πίστη και στα ιδανικά και τις αξίες της. 

Το Πολυτεχνείο ανήκει σ εσάς και στα οράματά σας. Ανήκει στις επόμενες γενιές. Στα δικά σας χέρια παραδίνουμε τη γνώση των γεγονότων. Μην τα αφήσετε να γίνουν άψυχα, να ξεφτίσουν άλλο, ξέφτισαν ήδη αρκετά στην προσπάθειά μας  να προχωρήσουμε, ξεχνώντας και υποκύπτοντας στο βόλεμα και το ατομικό συμφέρον . 

 Μέσα στη νάυλον κοινωνία του θορύβου και της αδιαφορίας, του εύκολου και του επιδερμικού, να αναρωτιέστε πάντα : "Γιατί οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά;" 

Να μη συμβιβάζεστε. 

Να μη σκυβετε το κεφάλι.

Να αμφισβητείτε.

Να ξεσηκώνεστε.

Να ανατρέπετε. 

Αυτό ζητούν οι νεκροί των ημερών εκείνων.... και οι αγώνες των παιδιών με το "σταυρουδάκι του ήλιου" στο στήθος.

Πολυτεχνείο

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, το Πολυτεχνείο -του '73, - (ξανα)ΖΕΙ μέσα από  ανακοινώσεις, (επιμνημόσυνες) δηλώσεις, αναλύσεις, ενίοτε δε και μολότοφ. Κοινή συνιστώσα όσοι  προσπαθούν να το φέρουν στα μέτρα τους για να νομιμοποιήσουν σημερινές πολιτικές επιλογές που ενυπήρχαν  στην εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη αλλά δεν τη σηματοδότησαν  -όσον αφορά, μάλιστα, μερικές απ' αυτές, δεν της έδωσαν καν το κυρίαρχο στίγμα...

Ως κορυφαίο πολιτικό γεγονός  αντικατοπτρίζει ένα συσχετισμό πολιτικών ιδεών και απόψεων που εκφράστηκαν μια εποχή από συγκεκριμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί και έπαιξαν, κυριολεκτικά, το κεφάλι τους ξεκινώντας απο διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες -κατά βάση μέσα στο σώμα της ευρύτερης Αριστεράς- ως προς το πώς έπρεπε να δοθεί η μάχη κατά της χούντας.

Και όσο και αν, στην κορύφωσή του, το Πολυτεχνείο αποτέλεσε και μια υπέρβαση των αφετηριών του, οι άνθρωποι που ήταν τότε εκεί, στη συνέχεια ακολούθησαν μιαν πολιτική πορεία συνέχειας των πολιτικών θέσεων και αντιλήψεων που τους είχαν οδηγήσει σε εκείνη τη στράτευση η οποία, άλλωστε, είχε αποδώσει πλειοψηφίες και μειοψηφίες μέσα στις συνελεύσεις...

Με δυο κουβέντες: όπως Ψωμί, παιδεία, ελευθερία δεν σήμαινε ακριβώς το ίδιο για όλους όσοι βρέθηκαν τότε στο Πολυτεχνείο, έτσι δεν μπορεί να σημαίνει ούτε και σήμερα. Οι Ρηγάδες, οι αριστεριστές, οι Κνίτες, οι αναρχικοί, οι ομόλογοι (ιδεολογικά) όλων αυτών των ρευμάτων, θα δικαιώνονται (ή δεν θα δικαιώνονται) για τις σημερινές τους πολιτικές επιλογές με βάση το παρόν και όχι σύμφωνα με την "αυθεντική" ερμηνεία του παρελθόντος που κάποιοι "επαναστάτες" επικαλούνται επιχειρώντας να αμαυρώσουν το παρελθόν των άλλων για να δικαιώσουν το δικό τους παρόν... 
Για άλλη μια φορά Λάμπρο, σ ευχαριστώ .....