"τι ευχηθηκε ο ανθρωπος που σταματησε το χρονο..."

Καθε φορα που ενα αστερι ταξιδευει ενας ανθρωπος κανει μια ευχη. Μεχρι εδω ολα καλα και απολυτα συνηθισμενα.

Ετσι λοιπον εκεινο το βραδυ, οταν ο Αλκης ειδε εκεινο το αστερι να πεφτει, ευχηθηκε κατι ... παραξενο. 

Βλεπεις οι περισσοτεροι ευχονταν κατι που ειχε σχεση με τον εαυτο τους και τους δικους τους ανθρωπους. Αυτος, ομως, ευχηθηκε κατι διαφορετικο, κατι που μεχρι τωρα κανενα αλλο αστερι δεν ειχε παραλαβει σαν ευχη που επρεπε να πραγματοποιησει. 

Ειναι γνωστο αλλωστε οτι τ αστερια γι αυτο πεφτουν, για να δουν ποιος κοιταει τον ουρανο και κανει μια ευχη βλεποντας τα και ν ακουσουν τι θα ευχηθει για να την πραγματοποιησουν. 

Κι επειδη ειμαι ενα εντιμο ξωτικο με μυτερα αυτια, το ακουσα και θα σου πω ευθυς τι ευχηθηκε και προκαλεσε την αναστατωση οχι μονο στο αστερι. Γιατι πρεπει επισης να σου πω οτι το αστερι διακοπτωντας την πορεια του προς το απειρο, φρεναρισε τοσο αποτομα που πυροδοτησε μια αλυσιδωτη αντιδραση. 

Κατ αρχην εσπασε τον κωδικα μεταξυ των ανθρωπων και των διατοντων αστερων γιατι επανελαβε δυνατα την ευχη και ακουστηκε γυρω τριγυρω προκαλωντας το θυμο του κοκκινου γιγαντα, για τον οποιο θα σου μιλησω αλλη φορα.

 Επειτα γιατι δημιουργησε ερωτηματικα και πολλες και εντονες συζητησεις αναμεσα στα αστερια τα οποια καθως δεν ειχαν ξαναερθει αντιμετωπα με μια τετοια ευχη, δεν ηξεραν τι επρεπε να κανουν και πώς να...χειριστουν το ολο θεμα που προεκυψε μια και επρεπε να την πραγματοποιησουν.

 "Κι αν αρχισουν ολοι να ζητανε κατι τετοιο;" 

"Πώς θα μπορουσε να γινει αυτο που ζηταει;" 

  "Τι θρασος!"

 "Δεν ειναι παραλογο"

 "Δεν ειναι δυνατο να γινει αυτο!" 

"Μα ειμαστε αστερια, ολα ειναι δυνατα". 

Μεχρι και ο χρονος εμεινε μετεωρος καθως η ροδα που τον γυριζει σταματησε κι αυτη για να παρακολουθησει τη συζητηση των αστεριων. 

Το συμπαν σταματησε να κινειται, περιμενοντας ν ακουσει με τη σειρα του "τι ευχηθηκε ο ανθρωπος που σταματησε το χρονο..."

Η ωραια κοιμωμενη

Ολα μου μοιαζουν τοσο μακρινα, που καμια φορα σκεφτομαι αν πραγματι ηταν πραγματικα... ετσι ειναι λοιπον να μεγαλωνεις; Σκορπιες στιγμες απο ενα παρελθον που νομιζα οτι ηταν μολις χθες και ξαφνικα λες και η ωραια κοιμωμενη ξυπνησε μετα απο 100 χρονια σε μιαν αλλη πραγματικοτητα, δεν θυμαται το "μεταξυ" παρα μονο την αρχη και τωρα βλεπει, τι; το τελος; Ολα περναν αδιαφορα διπλα της γιατι εχει δει την επομενη σκηνη στην ταινια που παιζεται αδιακοπα, ξερει το μετα. 

Κοιταζεις γυρω σου κι ολα εχουν αλλαξει, ουτε εσυ ο ιδιος δεν εισαι αυτο που ησουν κι αναρωτιεσαι ημουν; Κι αν ημουν, τωρα πώς ειμαι; Μετα;  Σκορπιες σκηνες που εναλλασσονται και φερνουν μια γλυκοπικρη γευση κι ενα χαμογελο μισο, ξεθαρρευει ισα  να γλυκανει το προσωπο. Δεν απομενουν παρα τα χαρτινα καραβακια να αρμενιζουν. Ποσο θ αντεξουν κι αυτα;

Τωρα το βλεμμα ξεμακραινει αλλου, σε σκιες που κρυβονται κατω απο ο,τι βρουν για να κρατησουν ο,τι μπορουν να κρατησουν, σε ονειρα τσακισμενα, σε ερειπια που περπατανε κι απλωνουν ενα κοκαλιαρικο χερι, βλεμματα αδεια με τοση  μα τοση θλιψη, παραιτηση, αδιαφορια μεχρι να ξαναγινουν ενα τοσο μικρο κουβαρακι, καταλαμβανοντας τον ελαχιστο χωρο που τους αναλογει σε αυτο που λεμε ζωη. 

Τελικα σου εμοιασα, αρχισα να βλεπω κι εγω τις σκιες. Ηταν εκει κι εγω απλα δεν εβλεπα; Δεν ηξερα πού να κοιταξω ή τι να δω; Εβλεπα ο,τι ηθελα; Τωρα ξερω, ετσι ειναι να μεγαλωνεις...

Καλα Χριστουγεννα, κύριε Λορενς...