Της σελήνης

II

Αργυρόηχη, μελίχροη, χρυσορόδινη,

μειλιχόμειδη ερωμένη, ασύλληπτη.

Ηδονή ομιχλώδης η χάρη σου, η καλλονή

πάρα πολύ σιωπηλή,

                βασίλισσα

στο μαβί, στιλπνό στερέωμα,

του σκοταδιού αργυρή αρχόντισσα, μακρινή.

Είναι το φως σου παράξενα οδυνηρό

και μαγικό, σαν τη σκιά

εκείνων που αγαπήσαμε τρυφερά

και ξανάρχονται να μας ψιθυρίσουν,

να πουν για τ' ανύπαρχτα, για τα φανταστικά,

για κείνα τα μυστικά,

που μόνο οι ανήσυχες ψυχές 

έχουν μέσα τους.

Παρηγοριά εκείνων που γνωρίζουν τη μοναξιά,

την πλήρη ονείρων κατάσταση

που το φως σου ξυπνά,

καθώς τις σκιές διαπερνά,

δίχως να τις κυνηγά να φύγουν.

Τόσο υπερήφανη, ασυγκίνητη στην εμορφιά σου

λάμψη διαβρωτική, ύπουλα διαπεραστική

εντός μου σταλάζεις

τα μυστικά της νύχτας.

Ζωή Καρέλλη, Της σελήνης (II)

[Από την ενότητα Της σελήνης] 

Από τη συλλογή Το πλοίο (1955)

www.translatum.gr

 translatum  

Καληνύχτα μικρέ πρίγκιπα

«Εξημερώνω» σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς». 
Δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο, δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες.
Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.

Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς.
Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!
Κι η αλεπού μου  δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.

Δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.
Είναι ο χρόνος που έχεις αφιερώσει σε κάτι και που το κάνει τόσο σημαντικό.

αποσπάσματα από το βιβλίο του Α.Σ.Εξυπερύ, Ο μικρός πρίγκιπας

Οι φεγγαράνθρωποι

Πώς να χωρέσουν τόσες μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί, τόσοι ήχοι από γρύλους που ακούγονται από μακριά, τόσες γεύσεις από παγωμένο καρπούζι και τυρί, τόση δροσιά νυχτερινή  μέσα σ έναν κυκλικό δίσκο που ολοένα ανεβαίνει στο στερέωμα μέχρι να έρθει η ώρα του να δύσει;

Πώς να συγκρατήσεις τις αναμνήσεις που έρχονται η μία πίσω από την άλλη ακολουθώντας δικούς τους δρόμους μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου; Αναμνήσεις από τότε που το Πορτο Ράφτη ήταν η μοναχική άγρια "Δύση" στα μάτια των επτάχρονων. Και τα μεσημέρια πηγή εφευρετικότητας, πώς να ξεγλιστρήσουμε από τη μάνα και να πάμε να συνεχίσουμε το παιχνίδι. Που οι αγκαθωτοί θάμνοι ήταν πελώριοι - στα μάτια μας και μοιάζαν με απόρθητα κάστρα και οι κήποι αρένες ιπποτικών αγώνων.
Τότε που το μοναδικό φως που έβλεπες από την αετοφωλιά μας ήταν αυτό στο απέναντι βουνό και το μοναδικό φως στην αυλή ήταν αυτό απο την γκαζόλαμπα που ο μόνιμος φόβος ήταν να μη σπάσουμε το λαμπογυάλι. Τότε που το νερό ήταν παγωμένο γιατί η παγωνιέρα ήταν πάντα εφοδιασμένη με την παγοκολώνα και τα πρωινά τρέχαμε αξημέρωτα  στην κορφή για να προλάβουμε την ανατολή να τη φωτογραφίσουμε. Πώς να ξεχάσεις το θέατρο της Δευτέρας στο ραδιοφωνάκι με τις μπαταρίες και τη μεσημεριανή εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη  4-5  , που μας έμαθε να ακούμε μουσική ;

Τώρα πια η άγρια "Δύση" δεν υπάρχει παρά σαν μια ανάμνηση, που  ξαναζωντανεύει κάθε χρόνο. Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για να μην κοιμηθείς το μεσημέρι. Οι θάμνοι έδωσαν τη θέση τους σε πολυτελείς μεζονέτες. Ο κήπος στρώθηκε τσιμέντο. Το απέναντι βουνο είναι πια κατάφωτο και η γκαζόλαμπα αγκαλιά με την  παγωνιέρα αντικαταστάθηκαν με λάμπες χαμηλής κατανάλωσης και καταψύκτη.

Τι απέμεινε; Η μανία με τις φωτογραφίες. Αν και οι μνήμες είναι ομορφότερες φωτογραφίες, έχουν ευελιξία και ευλυγισία..... Τι ταξίδι σε πάει μια πανσέληνος; Πώς να χωρέσεις όλες τις θύμησες που  από καιρό νόμιζες ξεχασμένες μέσα σ ένα ολόγιομο φεγγάρι;
Ας είναι! Αν ήταν γλυκό , θα ήταν ένα δροσερό υποβρύχιο....
ΥΓ
Καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες όταν φτάνεις να διηγείσαι τα παιδικά σου χρόνια και τα από  βλέμματα των μικρών συνειδητοποιείς ότι σε βλέπουν σαν κάποιον που ήρθε από άλλο ..... δορυφόρο... φεγγαρίσιο. Ενας φεγγαράνθρωπος .....

Ο γιος της σελήνης

Τρελός είναι αυτός που δεν καταλαβαίνει.... έτσι λέει μια παλιά ισπανική ιστορία.
Μια φορά κι έναν καιρό, μια τσιγγάνα παρακαλούσε όλη νύχτα το φεγγάρι να της πραγματοποιήσει μια ευχή. Να παντρευτεί έναν τσιγγάνο. "Θ' αποκτήσεις το μελαχρινό σου άντρα, αλλά σε αντάλλαγμα θέλω να μου δώσεις το πρώτο σου παιδί". Και η γυναίκα απάντησε: "Όποια γυναίκα θυσιάζει το παιδί της, δεν θα μπορέσει ποτέ να το αγαπήσει. Σελήνη, θέλεις να γίνεις μητέρα, αλλά δεν μπορείς να κάνεις κανέναν να σε αγαπήσει. Πες μου ασημένιο φεγγάρι, τι θα το κάνεις ένα παιδί καμωμένο από σάρκα κι οστά; Γιο της Σελήνης;"
Ένα παιδί γεννήθηκε από τον μελαχρινό άντρα, που το δέρμα του ήταν άσπρο σαν ερμίνα και τα μάτια του είχαν το χρώμα του φουντουκιού, αντί να είναι πράσινα σαν της ελιάς. Ένα παιδί άσπρο σαν το φεγγάρι. "Καταραμένο να ναι , δεν είναι παιδί τσιγγάνου και δεν θα το κρατήσω", είπε ο άντρας και πήγε να βρει τη γυναίκα κρατώντας ένα μαχαίρι. Τη σκότωσε και κουβαλώντας το παιδί στα χέρια το άφησε σ' ένα δάσος.
Από τότε, τις νύχτες που το παιδί κλαίει, η Σελήνη μικραίνει και γίνεται κούνια για να το νανουρίσει. Τις νύχτες που το παιδί κοιμάται ήσυχο, τότε η Σελήνη είναι ολόγιομη.
Σαν απόψε.