Συνεδρίες για ψυχανάλυση.....................

Στο ιστολόγιο του   Ars Longa Vita Brevis  σκόνταψα σε ένα  κοινωνιο-ψυχογράφημα εκπαιδευτικών. Μετά από όσα διάβασα :
                                                          Δηλώνω : 
1. εκπαιδευτικός ανεπαρκώς καταρτισμένη για την Εκπαίδευση ( θα τα σκίσω τα πτυχία μου! πανεπιστημιακοί καθηγητές δεν ήταν αυτοί που με δίδαξαν στα ελληνικά Πανεπιστήμια;;;;) ,
2. σκανδαλωδώς ανεπιμόρφωτη ( επιμορφώσεις δεν είναι αυτά που μου πλήρωνε το ελληνικό κράτος και η ΕΕ για τους υπολογιστές;;; και τα ΠΕΚ που με στέλναν;;;;)
 3.προκλητικά αναξιολόγητη ( λες και η "βούλα" είναι που θα κάνει τη διαφορά, τόσα χρόνια, τόσοι άνθρωποι δεν με έκριναν.....) , αλλά  και ( τώρα είναι το καλύτερο...)
 4. εκπαιδευτικός κακοπληρωμένη σε σχέση με το δύσκολο έργο που καλούμαι να επιτελέσω και
5 .κοινωνικά υποβαθμισμένη.......

Προσπαθώ να βγω από το προσωπικό μου αδιέξοδο, αλλά δεν θυμάμαι από πού μπήκα................

Τα πάντα αλλάζουν

Το 11% των αστέγων έχουν πλέον με πανεπιστημιακό πτυχίο.
Οδεύουμε σε νέες μορφές φτώχιας.
Οι δουλειές που θα κάνουν τα παιδια μας δεν έχουν ακομα δημιουργηθεί.
Ο παγκόσμιος χάρτης αλλαζει από χρόνο σε χρόνο.

Ονειρευτείτε αδέρφια!!!!! Είναι το μόνο δωρεάν πια!!!!!! Και κάντε και καμιά βουτιά για μας...

.... κάλυκες, 21 γραμμάρια

Ανοίγεις το in.gr να δεις με μια ματιά τι συμβαίνει εδώ κι εκεί και διαβάζεις όλα τα ...νέα.Όπως λένε κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι : "good news is bad news and bad news is good news",η καλή είδηση γιατί να αποτελεί είδηση; Ενώ η άσχημη όλο και μας προκαλεί να τη διαβάσουμε, να τη συζητήσουμε, να ασχοληθούμε μαζί της.Είναι το ψωμί της δημοσιογραφίας. Αυτή είναι είναι που θα φέρει αναγνωσιμότητα ή τηλεθέαση και αυτά με τη σειρά τους την πολυπόθητη διαφήμιση, τα λεφτά-μισθό κατά το κοινώς ειπείν.
Στο πρωτοσέλιδο και στο "σαλόνι" κατά τη διάλεκτο των εδημεριδάδων,σήμερα υπάρχει μια ανατριχιαστική είδηση. Εν ψυχρώ δολοφονία ενός δημοσιογράφου. Θύμα ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας. Παγώνεις και μόνο που το σκέφτεσαι.Το απωθείς και όμως έχει ήδη συμβεί. Είναι πλέον μια είδηση. Σοκαριστική όσο και αδιανόητη.Το γεγονός ότι συνέβη κάτω από το σπίτι του συγκλονιστικό.

Ούτε λειτούργημα είναι ούτε ασυμβίβαστος δημοσιογράφος υπάρχει. Όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπηρετούν τον εκδότη και τα συμφέροντά του, για αυτόν δεν είναι παρά μια επιχείρηση κερδοφόρα ή μη. Είναι απλά μια δουλειά, την οποία προσπαθείς, παλεύεις να την κάνεις όσο πιο αξιοπρεπώς μπορείς ερχόμενος πολλές φορές σε σύγκρουση με τα προσωπικά σου πιστεύω.
Από τους "μεγάλοδημοσιογράφους" μέχρι όλα αυτά τα παιδιά που είτε τελειώσαν τη "φοβερή" πανεπιστημιακή σχολή της δημοσιογραφίας, είτε κάποια ιδιωτική σχολή όλοι και όλες σαν άνθρωποι είναι παρόντες- απόντες για τις οικεγενειές τους. Τους "μικρούς" τους τρέχουν για το ρεπορτάζ, είναι έρμαια των ορέξεων του κάθε αρχισυντάκτη παλεύοντας για τον επιούσιο, εισπράτοντας πέρα από τις φωνές το φοβερό μισθό των 500 ευρώ το μήνα για ένας Θεός ξέρει πόσες ώρες δουλειάς. Οι "μεγάλοι" εισπράττουν παχυλούς μισθούς και αναγνωρισιμότητα αλλά με κόστος την προσωπική τους ζωή. Είναι δύσκολη η ζωή του δημοσιογράφου. Το να δουλεύει 10-15 ώρες την ημέρα δεν του αφήνει περιθώρια για "άλλη" ζωή. Βλέπει την οικογένειά του ελάχιστα, ανακαλύπτει ότι τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει χωρίς την παρουσία του,βλέποντας τον στην τηλεόραση και διαβάζοντας το όνομά του στην εφημερίδα.

Το τραγικό δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δολοφονήθηκε ένας δημοσιογράφος, αλλά η ωμότητα του συμβάντος. Δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος ο οποίος εξέθετε τον εαυτό του στη δημόσια κριτική. Από πότε σε μια δημοκρατική χώρα συμβαίνουν τέτοιας αγριότητας γεγονότα; Αδιανόητο.... Ένα δάκρυ για τους δικούς του ανθρώπους, ... σιγή και οργή ...