Υφαίνοντας ιστορίες γεμάτες φως

 Όλα συνδέονται και όλα γίνονται για κάποιο λόγο, με κάποια αφορμή, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Εμείς επιλέγουμε τις ιστορίες που θα αφηγηθουμε και τον τρόπο που θα τις υφάνουμε. Και «Ο Αχτιδοϋφαντής» της Βασιλικης  Νευροκοπλή είναι μια από αυτές που επιλέξαμε (η Στ΄τάξη του σχολείου) να αφηγηθούμε στο βιβλιοπωλείο Ιανός το Σάββατο 13/2/2016.



Το να δίνεις, στο παρόν, χώρο-χρόνο στα παιδιά να ακουστεί η φωνή τους, μέσα σε μια θυμωμένη και ρηχή πραγματικότητα δημιουργεί τις βάσεις για το μέλλον τους. Κανείς δεν είναι μικρός για ν ακουστεί η φωνή του.

Το σχολείο και η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι ένα γίγνεσθαι που πρέπει να μένει περιορισμένο στον ασφυκτικά οριοθετημένο χώρο μιας κλειστής σχολικής αίθουσας.

Η εκπαίδευση, είχε πει η Χάνα Άρεντ, είναι το σημείο που συνειδητοποιούμε ότι αγαπάμε αρκετά τα παιδιά μας για να τους δώσουμε την ευκαιρία για κάτι νέο (ίσως αόρατο σε μας) και να τους προετοιμάσουμε να διαμορφώσουν έναν παγκόσμιο κοινό τόπο συνάντησης.

Η ανάγνωση  ενός βιβλίου προϋποθέτει αναγνώστες που δεν είναι παθητικοί αποδέκτες-καταναλωτές, αλλά δημιουργικοί και συνειδητοί κριτές και παραγωγοί. Προϋποθέτει ένα βιβλίο που θα σου δώσει το «χώρο» και το «χρόνο» να σκεφτείς, να αποφασίσεις, να εκφραστείς, να δημιουργήσεις. Ένα βιβλίο που δεν αποφασίζει για σένα, που δεν σου κουνάει το δάχτυλο του διδακτισμού. Αυτός είναι «Ο Αχτιδοϋφαντής». Γεμάτος φως και πραγματικό συναίσθημα, τυλιγμένος με μια σπάνια ευγένεια σου προτάσσει το χέρι και βαδίζεις στα μονοπάτια των αχτίδων του.

Σχόλιο για την παρουσίαση:

Στηρίχθηκε στο τρίπτυχο: πραγματικότητα, φαντασία, ψηφιακός κόσμος.

Τα παιδιά υφαίνοντας -σαν την μυθική Αράχνη- ζωντανά την αφήγηση του Αχτιδοϋφαντή (βιβλίο-φαντασία) δημιουργούν τις δικές τους αφηγήσεις (ψηφιακή πραγματικότητα). Με αφορμή το βιβλίο τρεις κόσμοι συναντιούνται για να αφηγηθούν με τη σειρά τους την κοινή (ένα κουβάρι) ιστορία της συλλογικότητάς μας. Έτσι υπήρχε η αράχνη που πλεκόταν με την ανταλλαγή του κουβαριού και τη ζωντανή αφήγηση του Αχτιδοϋφαντή και οι παρεμβάσεις των παιδιών μέσα από βίντεο που γυρίστηκαν στην τάξη κατά την επεξεργασία του βιβλίου, το οποίο στάθηκε αφορμή να γραφτούν ποιήματα, συνταγές μαγειρικής, να απαντηθούν ερωτήσεις.
Οι αναγνώστες σου, σ ευχαριστούμε που μας τον χάρισες, Βασιλική.

ΥΓ

Ένα σύγχρονο βιβλιοπωλείο θα έπρεπε να είναι πιο ευέλικτο σε ό,τι αφορά την τεχνολογική κάλυψη βιβλιοπαρουσιάσεων, ειδικά παιδικών βιβλίων. Θα έπρεπε να εκσυγχρονιστεί σε σχέση με όσα συμβαίνουν στο χώρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας (τουλάχιστον στο κομμμάτι της τεχνολογίας) και να επενδύσει στις «διαφορετικές» από τις συνηθισμένες παρουσιάσεις, να γίνει ένας χώρος που επιζητά το διαφορετικό και το αναδεικνύει.

Το κόκκινο κορδόνι και το παραμύθι της μουσικής

Ποιος θα το περίμενε ότι ένα άχρηστο αντικείμενο, όπως ένα κορδόνι και μάλιστα κόκκινο, θα μας ταξίδευε όλους με τις εικόνες που δημιούργησε στο μυαλό μας, μέσα από δρόμους παραμυθένια μουσικούς στο ... θέατρο.

Η ποίηση των εικόνων, που γεννιούνται καθώς η μουσική κυλάει, σε ταξιδεύει μέσα από τους δρόμους των λέξεων στα μονοπάτια που χαράζουν.

Η κάθε λέξη σε παίρνει από το χέρι και σε καλεί ν’ ακολουθήσεις το δικό της ρυθμό που ξεδιπλώνει τις κρυφες ομορφιές του στα μάτια αυτού που διψάει να δει. Φτάνει να ξέρεις  να κοιτάζεις, να θέλεις να δεις, να είσαι έτοιμος να δεχτείς  όλα όσα απλόχερα σου χαρίζονται. 
Η ομορφιά των ασήμαντων πραγμάτων και οι ιστορίες που έχουν να σου διηγηθούν είναι όσες όλοι εμείς κι όλοι εσείς.

Αναζητώντας την άκρη του "Κόκκινου Κορδονιού" μέσα από τους δρόμους του "Παραμυθιού της μουσικής" συναντηθήκαμε με  τη Βασιλική Νευροκοπλή και μέσα από το μαγικό καθρέφτη του θεάτρου  ταξιδέψαμε σε τόπους και συναισθήματα που όλα είναι σημαντικά, ακόμη και τα πιο μικρά ακόμη και τα πιο ασήμαντα.

Με ρωτάς

Μπορεί κανείς να κλέψει το χαμόγελο των παιδιών; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να το επιστρέψει;  Ένα μειονέκτημα είναι αρκετό για να τυφλώσει τα μάτια της ψυχής; Τι είναι αυτό που δεν παύει ποτέ να υπάρχει; Τι κυλά σα βαθύ ποτάμι μέσα μας; Τι μπορεί να είναι χρυσοπράσινο και βυσσινί; Τι σε κάνει να κεντάς τους τοίχους και να γλυστράς από τις χαραμάδες; Πού οδηγούνε οι δρόμοι της Ανατολής;Ποια τραγούδια λέει ο άνεμος  καθώς περνά απ τα φυλλώματα των δέντρων; 

Δεν έχω απαντήσεις να σου δώσω. Υπάρχουν, αλλά πρέπει να τις αναζητήσεις γύρω σου και μέσα σου.