Μονόλογοι απ τη Γάζα, το σχήμα της καρδιάς μου

Η καρδιά μου από σήμερα έχει σχήμα καραβιού που πλέει στη θάλασσα της Μεσογείου. Είναι τα χάρτινα καραβάκια που έστειλαν στη θάλασα να ταξιδέψουν τα παιδιά από τη Γάζα; Είναι τα δικά μου μικρούτσικα εννιάχρονα καραβάκια που βγήκαν στη θάλασσα της πόλης και ταξίδεψαν, με άλλα μεγαλύτερα, σε θάλασσες αταξίδευτες πάνω σε μια  σκηνή  που τους τρόμαξε μόλις την είδαν;;;
Κι ομως επί 6 ώρες τιτίβιζαν ανέμελα, παρακολούθησαν - με ιδιαίτερη προσοχή- τα "άλλα καραβάκια" στο ταξίδι τους, σχολίασαν, έκαναν γνωριμίες με μεγαλύτερα , κέρδισαν τα χαμόγελα και έφαγαν πολύ! Και σαν έμπειροι ηθοποιοι βγήκαν στη σκηνή, παρουσίασαν και κατέβηκαν, και είχαν έναν αέρα, μα έναν αέρα όμως, ένα κεφάλι ψηλότερα μου φάνηκαν....
Όλα είναι. Ολα τα καραβάκια. Τα "εκεί" στη Γάζα που κλείνουν τ αυτιά τους για να μην ακούν τους πυροβολισμούς και τα μάτια για να μη βλέπουν τους νεκρούς, και τα δικά μας εδώ, που τα πλησίασαν, μέσα από τον κόσμο, για να καθρεφτιστούν και παίξουν , για  να τους δείξουν ότι δεν είναι μόνα στην ερημιά τους, ότι εδώ , αν και τόσο μακριά τους, υπάρχουν κάποια καραβάκια που άκουσαν κι έμαθαν τι συμβαίνει και ταξιδεύουν μαζί πια στη θάλασσα του μέλλοντος γυρεύοντας τον ήλιο.
Καλό ταξίδι μικρά μου..... με συγκινήσατε πάλι...ελπίζω σαν θα μεγαλώσετε κάτι να θυμάστε από όλα αυτά και δεν εννοώ τη σκηνική σας παρουσία, αλλά την ευαισθησία να προσφέρω και τη δυναμικότητα να υποστηρίζω όσους με χρειάζονται.... Σας φιλώ, η δασκάλα σας....

Μονόλογοι απ τη Γάζα, το σχήμα της καρδιάς μου

Στα παιδιά της Γάζας και στα δικά μας ....

Σάββατο μεσημέρι, 200 παιδιά, μαθητές και μαθήτριες δημοτικων, γυμνασιων, λυκειων και  θεατρικών ομάδων από τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική άφησαν το πρόγραμμά τους, τις συνήθειές τους, την ξεκούρασή τους και μαζεύτηκαν για να προετοιμάσουν 32 Μονολόγους από τη Γάζα.  Παιδιά που υπομονετικά κάθισαν ώρες στις καρέκλες του θεάτρου βλέποντας τις ομάδες των υπολοίπων να παρουσιάζουν το μονόλογό τους η κάθε μία. Παιδιά που έκαναν πρόβα σε όποιο σημείο έβρισκαν χώρο. Παιδιά που συνάντησαν με αυτούς τους μονολόγους άλλα παιδιά της ηλικίας τους από μια περιοχή του πλανήτη όπου δε γεννιέσαι αγόρι ή κορίτσι αλλά κατευθείαν άντρας ή γυναίκα, που τους έκλεψαν την παιδική τους ηλικία. Μετά το μονόλογο η ανατροφοδότηση. Άλλα πηγαδάκια  με συζητήσεις και ανταλλαγή  ιδεών. Έφηβοι και έφηβες που ήρθαν με κάθε μέσο για να συναντήσουν τις σκέψεις και τις αλήθειες των παιδιών της Γάζας. Που διάβασαν, προβληματίστηκαν, συζήτησαν, μοιράστηκαν τις λύπες, τον πόνο, το θυμό, τα όνειρα των συνομιλίκων τους παιδιών από τη Γάζα. Το σχολείο άνοιξε στην κοινωνία, ο Βυγκότσκι θα ήταν πραγματικά περήφανος. Γιατί δεν είναι μόνο τα μαθήματα που έχουν σημασία - παραδοσιακά ή ψηφιακά διδαγμένα. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι το γκρέμισμα των τειχών που κρατούν το σχολείο απομονωμένο, η ενεργοποίηση, η ευαισθητοποίηση, η ανάληψη πρωτοβουλιών και η συμμετοχή. Και αυτά τα παιδιά με τις καθηγήτριές τους -άντε και τη δασκάλα τους, μας έκαναν να δακρύσουμε και να συγκινηθούμε με τη σοβαρότητα και την ωριμότητα που έχουν. Μας έδειξαν ότι υπάρχει ελπίδα μέσα στο τέλμα "του κουτσομπολίστικου μεσημεριανάδικου" που τα περιτριγυρίζει.
 Πήγα κι εγώ με τα δικά μου 9χρονα μικρούτσικα. Και ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη. Κάθισαν δύο ώρες και χωρίς να κουνηθούν από τις καρέκλες τους  παρακολουθώντας τους  μονολόγους των μεγάλων παιδιών και έσκυβαν το ένα στο άλλο  και κάτι μουρμούριζαν με το βλέμμα προβληματισμένο και την προσοχή τους όλη στραμμένη στη σκηνή ( και τα κείμενα που άκουγαν ήταν  από τα πιο "βαριά" των μονολόγων). Με σοβαρότητα, που δεν τους δίδαξε κανένα βιβλίο, σηκώθηκαν, παρουσίασαν το δικό μας μονόλογο, του Μαχμούτ και ξανακάθισαν. "Να μη φύγουμε ακόμα" είπαν "να δούμε και το άλλο δημοτικό που παίρνει μέρος και μετά. Να δούμε τι έκαναν και τα άλλα παιδια της ηλικίας μας". Σήμερα ήταν τα παιδιά μου η δασκάλα κι εγώ η μαθήτρια. Κι έμεινα να σκέφτομαι : εγώ πώς μπορώ να κερδίσω και να κρατήσω την προσοχή τους  για πάνω από 15΄λεπτά;;;;;;
ΥΓ :Είπα δε θα το αναρτησω το κομμάτι, γιατί το κρατάω πάντα για τον εαυτό μου, δε θέλω να το μοιράζομαι με κανέναν. Είναι αυτό που με συγκλόνισε  ως 13χρονη μαθήτρια, που δακρύζω πάντα ακούγοντάς  το.  Αλλά σήμερα τα 32 κείμενα μέσα από τις ψυχές των παιδιών της Γάζας και τα στόματα των δικών μας παιδιών μ έκαναν να δακρύσω για  διαφορετικούς λόγους. Αισθάνθηκα την ηθική υποχρέωση να το μοιραστώ μαζί τους. με όλη τη συναισθηματική φόρτιση, μετά από αρκετές ώρες που στηριχτήκαμε ο ένας στον άλλο, αγκαλιάσαμε τον ουρανό κι ανακαλύψαμε ότι δεν είμαστε μόνοι, "You may say I' m a dreamer, but I' m not the only one".